Hayatın İlahi Rehberi Kuran I Kerim

Kur’ân-ı Kerîm denilince aklıma dokunmaya bile çekindiğimiz, duvara astığımız ya da tozlu bir rafa kaldırdığımız fakat bir an olsun okumayı akıl etmediğimiz; yalnız, sessiz ve mahzun bir emanet geliyor.

Evet ona saygı gösteriyor, her türlü saldırıya karşı korumaya çalışıyoruz. Onu namus biliyor, hakkında kötü söz söyletmiyoruz. Peki, bu gerçekten yeterli mi?

Rabbimiz Rahmân Suresi’nde “Er-Rahmân” ismini zikrederek Kur’ân’ı öğrettiğini, insanı yarattığını ve ona “beyan”ı, yani anlayıp anlatma yetisini verdiğini bildiriyor. “Er-Rahmân”, sonsuz merhametiyle lütuf ve ihsanda bulunan demektir. Allah’ın Kur’ân’dan bu isimle bahsetmesi çok anlamlıdır; çünkü Kur’ân’ı öğretmesi bize verdiği en büyük lütuflardan biridir. Kelamını anlayabilmemiz için akıl ve idrak bahşetmesi ise merhametinin en büyük delillerindendir.

Rabbimiz, kendisini tanımamızı; tanıdıkça hayran olup şükredenlerden olmamızı ve kibirden uzak durmamızı emrediyor. Şeytanın apaçık bir düşman ve nankör olduğunu bildirerek bizi nankörlükten sakındırıyor.

Bahşettiği nimetleri ve kudretini ise şu adeta sarsıcı soruyla tekrar tekrar hatırlatıyor:

“Öyleyse, ey insanlar ve cinler! Rabbinizin hangi nimetini yalanlayabilirsiniz?” Yalanlayamayız…

Henüz bilmediğimiz nice nimeti varken, bildiklerimizin hangisine layıkıyla şükredebiliriz?

Kur’ân; akıl sahibi insanlara ve cinlere indirilmiştir. Hayattaki kargaşa, cinayet, kumar, faiz, fuhuş, anarşi ve zulüm gibi karanlıklara karşı bir kalkan; birlik, kardeşlik, insan hakları, hoşgörü ve huzurun erdemlerini öğreten eşsiz bir rehberdir. Ancak bu kalkanın bizi koruması için duvarda asılı durması yetmez; onu kuşanmak, yani ahlakıyla ahlaklanmak gerekir.

Bugün dünyada kaos ve zulüm hüküm sürüyorsa bu, Kur’ân’ın eksikliğinden değil, bizim o pusulayı doğru okuyamayışımızdandır. Kur’ân’ı hayatımıza davet etmedikçe yeryüzündeki kargaşa dinmeyecek, gönüllerimizdeki boşluk dolmayacaktır.

Yıldızların yörüngesinden hücrenin işleyişine kadar her şey muazzam bir denge içindeyken, Kur’ân bu dengenin insan ruhu ve toplumdaki izdüşümüdür. Hayatını Kur’ân’a göre şekillendiren bir kul, kâinattaki o büyük nizamın ritmine uyum sağlamış olur.

Kur’ân 14 asır önce inmeye başlamış olsa da sunduğu ahlak ilkeleri zamandan bağımsızdır. Doğruluk, adalet, merhamet ve iffet gibi değerler insan fıtratına nakşedilmiştir. Kur’ân bu değerleri hatırlatmak için gelmiştir. O eskimeyen bir mesajdır; çünkü kaynağı zamana tabi olmayan Allah’tır.

Hicr Suresi 9. ayette şöyle buyurulur: “Şüphesiz o Zikri (Kur’ân’ı) biz indirdik ve onun koruyucusu da elbette biziz.”

Bu ayet, Kur’ân’ın hem lafzının hem de hakikatinin kıyamete kadar korunacağının teminatıdır. Biz Kur’ân’ı terk etsek de o bizi terk etmez; dimdik bizi bekler. Kur’ân yalnızca bir ibadet kitabı değil, aynı zamanda bir tefekkür çağrısıdır.

İnsanı bakmaya, araştırmaya ve öğrenmeye teşvik eder: “Hiç bilenlerle bilmeyenler bir olur mu?” Bu hitap mümini laboratuvara, kütüphaneye ve gökyüzünü gözlemlemeye yönlendirir. İslam; cehaletle değil, ilim ve hikmetle inşa edilen bir medeniyettir.

Kur’ân yaşanmak için inmiş bir hayat nizamıdır. Gelin, onu tozlu raflardan indirelim ve kendimizi onunla yeniden inşa edelim. Onu sadece mezarlıklarda ölülere okumak için değil, dirilmeyi bekleyen kalplerimize şifa olsun diye okuyalım. Hayatını Kur’ân’a göre yaşayan bir kulun hayatında tesadüfe yer yoktur; orada Allah’ın rahmeti, ölçüsü ve takdiri vardır.

Dua ile…

Allah’ım! Kur’ân’ı kalplerimizin baharı, dertlerimizin devası eyle. Rahmân isminle bize lütfettiğin bu beyan nimetini Seni tanımak ve emirlerine uymak için kullanmayı nasip et. Bizleri Kur’ân’ı raflara hapsedenlerden değil; ahlakını hayatına taşıyanlardan eyle. Bize verdiğin en büyük nimet olan İslam’ın kıymetini bilmeyi, nankörlükten uzak durup şükredenlerden olmayı ihsan eyle.

Âmin.