Adını Anmıyorum Artık

İçimde adını anmıyorum artık,

Çünkü bazı sesler sustukça çoğalıyor.

Peki neden her gece,

Unutulmuş bir iz gibi düşüyorsun rüyalarıma?

İçimde yarım kalmış bir mevsim gibisin,

Ne geçiyorsun benden ne tamamlanıyorsun.

Bir zamanlar ışık değmişti karanlığıma,

Şimdi o ışığın gölgesinde yaşıyorum.

Belki bir bakıştı, belki bir an,

Belki de zihnimin bana kurduğu bir tuzak...

Ama ne fark eder?

Giden sensin, kalan yokluğun.

Bir çiçek açtı içimde vakitsizce,

Sonra mevsimler adını unuttu.

En ince iyiliğin bile

Derin bir sızı bıraktı ruhumda.

Bazı sözler vardır;

Söylendiği an değil, sustuğu zaman yaralar.

Sen de öyle kaldın bende:

Yarım bir cümle gibi.

Bir kuş geçti göğümden,

Kanadının sesi kaldı yalnızca.

Aynı göğe bakarız belki,

Ama başka yalnızlıkların altında.

Kimse bilmez içimde taşıdığım sessizliği;

Ne kadar derin, ne kadar eski olduğunu.

Çünkü sen,

Adı konmamış bir özlemin,

Bitmeye yüz tutmayan bir düşün,

Ulaşılmayan bir kıyının adısın...

Ve vesselam.

mesakin-19/06/2026