Kelimeler Henüz Söylemiyor Dedim Ya

Satır aralarında saklanıyorum hâlâ,

orada daha yakınım sana.

Kâğıtlar yansa, kelimeler küle dönse bile

içimdeki o “gel” yarası

yeniden yeşerir,

yeniden kanar,

yeniden seni çağırır.

Kelimeler yetmese de,

ben yine de yol olurum sana.

Her harfte bir adım, her noktada bir hasret,

içimde o “gel” yarası değil,

bir nehir gibi akar, taşar,

seni bulsun diye.

Bırak dursunlar bende de,

ıslanmayan, uslanmayan o kelimeler.

Ben burada, satırların en karanlık kıvrımında,

sensizliğin o koyu mavisini

bir avuç değil,

tüm gökyüzüyle içiyorum.

Gel desen,

bir cümleyle koparırım zincirleri.

Gelme desen,

yine de burada beklerim,

ıslak harflerin arasında

senin adını soluyarak.

Bir avuç ıslak kelimeyle

yazdım seni her gece,

gözyaşıyla mürekkep karıştırdım,

adını fısıldadım yıldızlara.

Onlar da sustu,

çünkü bilirler:

bazı hasretler

gökyüzünü bile acıtır.

Sebepsizce yağan yağmurlar ondandır 

Bırak dursun o koyu mavi,

içinde boğulayım istedim.

Sensiz geçen her dakika

bir hançer gibi saplandı sol göğsüme,

ama ben gülümsedim yine de,

çünkü acın bile güzel

senin dokunduğu her şey gibi.

Gelme desen de gelirim,

rüzgâr olur eserim saçlarına,

yağmur olur ıslatırım kirpiklerini,

nefes olur konarım dudaklarına.

Uslanmam, dinmem,

senin adınla başlayan

ve senin adınla biten

bu amansız cehennemde yanarım.

Zamanı yırttım bu gece,

saatlerimi senin adına ayarladım tekrar.

Her tik-tak bir kalp atışı,

her sessizlik bir çığlık.

Dışarıda fırtına kopuyor belki,

ama asıl fırtına içimde ;

seni anarken çıkan o kasırgaya,

mecnun adını veriyorum

Tarumar ettiği, harabeye çevirdiği yerlerde

yalnızca kuru bir özlem kalıyor avcumda.

Eğer bir gün gelirsen,

kapımı çalma.

Doğrudan içeri gir.

Orada hâlâ senin için ayırdığım bir oda var,

perdeleri hiç kapatmadım,

bir ışığını bekliyorum sadece

Yastıkta izini arıyorum her gece,

kokun hala aklımda.

Gelirsen eğer,

bir şey söyleme.

kapıyı bir kere çal,

Anlarım senin geldiğini.

Zaten senden başka kimse gelmez bu vakitte.

Kelimeler yetmiyor dedim ya,

şimdi de susuyorum bazen.

Suskunluğumda daha çok yakınım sana.

Her yutkunmada boğazımda düğümlenen

o isim,

her nefeste yarım kalan

o “sen”.

Bir gün gelirsen eğer,

yağmur yağsın üstüne.

Her damla bir “sen” olsun…

Şimdi yine gece.

Yine kalem elimde,

yine sen satırlarda.

Belki bir gün bu kelimeler

eline ulaşır,

belki bir gün sen de

bu satırların arasında

beni bulursun.

O zaman gülümse yeter.

Bir tek gülümse…

Ve ben hâlâ buradayım.

uslanmayan,

söndürülemeyen bir ateş gibi.

Senin adınla başlayan,

senin adınla biten

bu aşk şiirinin

en sevdalı,

en ateşli

ve en sadık

dizesiyim 

redfer