Gör Bizi

Yıllar geçti

Her biri alın teri

her biri sabırla yoğrulmuş günlerdi

Gençliğimizi bıraktık yolların kenarına

yarın rahat ederiz diye diye....

Şimdi o yarınların içindeyiz

ama ne rahat var

ne huzur.

Sabah oluyor

Güneş doğuyor ama

içimize aydınlık düşmüyor.

Sessizce başlıyor hesap:

Bugün neyi eksik bırakacağız.

Pazar yolu uzun değil aslında

ama adımlar ağır

Çünkü biliyoruz

file dolmayacak

Bazı şeyler artık

sadece bakmak için.

Sofrada ekmek var belki

ama içimizde bir eksiklik

Bir zamanlar evlat doyuran eller

şimdi kendine yetememenin

sessiz yükünü taşıyor.

Ne çok şey sığdırdık bu ömre

Çalıştık ürettik büyüttük

bir ülkenin yükünü omuzladık

Şimdi ise

kenara çekilmiş bir cümle gibi

yavaşça unutuluyoruz.

Bir çay bile hesap edilir oldu

bir ilaç bile düşünülerek alınır

İnsan kendi hayatında

misafir gibi hisseder mi

Ediyor işte...

Ama içimizde hala

sönmeyen bir kıvılcım var

Kırgın ama dirençli

yorgun ama ayakta…

Bu sessizlik boşuna değil,

bu bekleyiş bir son değil.

Emeğin, alın terinin hakkı

bir gün elbet yerini bulur

Bulur mu

Hayır

artık bulmalı...

Hüseyin YANMAZ

08.04.2026