Yarını Olmayan Sabah

Kulağımda ince bir fısıltı

Ürpertiyor içimi durmadan

Sanki geceden kalma bir korku

Sabaha sızmış ruhumdan.

Ne yana baksam gölgem büyür

Duvarlara vurur sessizliğim

Ben kaybolurum kendi içimde

Adımı unutur yalnızlığım.

Tenim ürperir sebepsiz

Bir rüzgar geçer gibi içimden

Ellerimde ince bir sızı

Bir şeyler eksik hep derinden.

Parmak uçlarımda yarım kalan

Dokunuşlar sözler anılar

Tutmak isterim hayatı ama

Kayar gider avuçlarımdan yıllar.

Yürürüm ama nereye bilmem

Yollar suskun izler yabancı

Dün benden kopmuş bir hatıra

Bugün kırık yarın sancı.

Yarın sanki hiç doğmayacak

Gün ışığı bana uğramayacak gibi

Bir boşluk var içimde büyüyen

Adı konmamış tarifsiz bir his gibi.

Ama yine de bir yerlerde

Küçücük de olsa bir umut saklı

Karanlığın en koyu yerinde bile

Bir ışık düşer kalbe usulca.

Belki bir sabah uyanırım

Bu fısıltı susar ansızın

Gölgem dost olur bana

Ve ben çıkarım kendi karanlığımdan.

İçim titrer ama vazgeçmem

Kırık da olsam eksik de kalsam

Düşsem de karanlığın en dibine

Yine tutunurum hayata bir yerinden...

Hüseyin YANMAZ

09.04.2026