Kendimi Arıyorum

Ve kırıldığında insan... İçten parçalar hareket eder... Uzay, zaman, ışık... Güneş ışığı çarpar her bir cam parçasına. Dağılır insan. Duman olur her yan. Un ufak kalır düşünceler. Sel sefil olur. Kırılma noktası bir varoluş hikayesine döner. Var olma çabası başlar. Gayret etmek. Bir şeyi var etme, yoktan var olma çabası.

Büyük, daha büyük, çok daha büyük hayaller peşine koşar insan. Küçük bir şey yeterdi belki ama hedef çok büyük değilse anlamı Kalmaz.

Ve Evren beni bir kez daha hayal kırıklığına uğrattı. O yüzden bırakıyorum hayal kurmayı. Neyse o.

Eğer bir etnik grup içerisinde değilsen, dini grupta değilsen ya da benzeri tarafta değilsen. Siyaset içinde değilsen.Gayret etmek. Çabalamak bazen bir hiç kadar kıymetsiz kalabiliyormuş meğersem.O yüzden inancım da kalmadı.Eğer bir sorun olursa kendimi arıyorum başkasını değil.

Soruyorum kendime bugün değilse ne zaman? Yaşayacağım kaç zaman kaldı ki şu dünyada? Bakıyorum herşey boş ve anlamsız geliyor. Satış stratejisi geliştiriyorum kendimle pazardayım. Kelimeleri satıyorum kendime bir ileri bir geri.Psikoloji tavan yapıyor ve hayat yeniden renkleniyor

halde bugün yazmaları da bırakıyorum herkesin dediği gibi yazmakta işe yaramıyor,hırpalamak ve hırpalanmaktan başka.Telefon da konuşmaya yaramıyorsa at çöpe gitsin.O halde insan Yaşamı kutsaldır. Benim gözümde doyumsuz.çok güzel olmuş şekli ama bensiz. 

İşte kelimelerde bir yerde kifayetsiz.