Gecenin Ardından Gelen Nem

Acımasız zamanlardan artık yorulan genç yang artık hırpalamak ve hırpalanmaktan yorulmuştu ve artık istemiyordu. Uzun, zorlu, acımasız yılların ardından kanatlarını önüne indirip evinin verandasında oturdu. Başı önünde düşünüyordu. Yüzünde derin yara kanıyordu. Burnundaki kırıktan kan damlıyor ve sızım sızım sızlıyordu.

Çiftliğe doğru baktı. Çiftlikte coşku dolu atların olması gerekiyordu. Coşku dolu zamanlar. Fakat gecenin sessizliğini bozan sadece cırcır böcekleriydi. Cırcır böcekleri kulaklarını tırmalıyor, iç zarına yırtıcı çığlıkları değip sinirlerini daha çok bozuyordu.. Sinirlerine hakim olamıyordu. Ayaklarını titretmeye başladı. Az önce yediği dayak canına tak etmişti. 

Fırtınaya doğan çocuktu o. Artık hayatında şiddet istemiyordu. Fırtına değil sakinlik istiyordu. Elleri ile başını avuçları arasına aldı. Saçlarını kökünden çekiştirdi. Keten gibi sert olmuşlardı. Az önce başını dikiş makinesi içerisinden zorla çıkarmıştı. Yediği tekmeler karnında sızım sızım sızlar içerisinde gurulduyordu. Acıkmıştı. Yemek yemeliydi. Matematik Bi s*k*nde değildi. Karnının doymasını istiyordu. Taze yemek kokularını ve aile ortamını özlemişti. Annesinin dayak yerken gelen tokat sesleri ile cırcır böceklerinin sesleri birbirine karıştı. Midesi bulandı. Kusmak istiyordu. Koştu, koştu, koştu ırmak kenarına geldi.. Ağaçların rüzgarla birleştiği hışırtı sesi ile birlikte yüzmemesi gereken dereye vücudunu ani ve hızla bıraktı. Vücudu ateşte dövülen demirin suya değdiği anda çıkardığı ses gibi cıs diye ses çıkardı. Ateşi yavaşça sönüyor, vücudu soğuyor, siniri gidiyordu. Gözünün nemi ile ırmağın suyu birleştiğinde tatlı bir meltem kokusu etrafında dolandı. Yıldızlar ayın tatlı ışığı ile birleşti. Irmak dolunay ile parıldadı. Kulağına kıyıdaki çakıl taşlarının sesi değdi. Yavaşça süzüldü ve kıyıya bedenini bıraktı. Su ayaklarına değerken ıslak parmakları arasına aldığı sigarayı yaktı. Dumanı aya doğru üfledi. Duman tatlı meltem ile göğe doğru serpilirken yağmur damlaları gökten yeryüzüne inmeye başladı. Duman bulutu ile yağmur damlası birleşti. Bu birleşimden ince bir çizgi belirdi ve ay ışığı altında parıltılar oluşturdu. 

Üzerini hızla giyindi. Eve koştu. Çantasını toparladı. İçine bir kaç iç çamaşırı, iki tişört, iki pantolon koydu. Kitaplarının en sevdiklerini seçti ve yoğunluğu onlara verdi. Çantayı kapadı eline Gizli parke taçları arasından çıkardığı kumbarayı aldı ve yere fırlatıp kırdı. Kapıyı dinledi babası hala horluyordu. Parçalanan kumbaranın cam parçaları eline battı. Paraları kanayan avucu arasına alıp cebine sıkıştırdı ve kapıyı sessizce açıp dışarı çıktı. Tam gidecekken geri döndü. Eline minderi aldı babasına doğru tuttu ama son anda vazgeçip minderi yere fırlattı ve kapıdan gecenin puslu karanlığına doğru çıktı. Babasının homurtulu sesleri artık hayatında olmayacaktı. 

Tren istasyonuna geldi, tren ileriden yaklaşıyordu. Büyük bir homurtulu ile önünde durdu. Hiç tereddüt etmeden trene bindi ve gecenin sessizliğini bozan korna sesi ile saatin gece 03.30 olduğundan emin olarak yola koyuldu. O büyük titreşimin oluştuğu saatti. Hayatında hiç unutmayacağı anlardan biri. Kanayan burnunu sildi, yerine oturttu. Elini yüzünü yıkadı ve içinde yoğun coşku, heyecan, adrenalin ile kalbinin titreşimi ile yola koyuldu. 

Tren hızlandıkça onun da umutları hızlanıyordu. Ayakları titrerken her an babasının nefesini ensesinde hissedecek gibi geliyordu. Fakat öyle olmadı. Sabaha karşı dağların arasından geçerken taze çam kokusu, rüzgarın tatlı esintisi saçlarını önüne değirirken gözlerini hayallerine kavuşurcasına kapadı. Elindeki kalemi göğe kaldırdı "Nobel" e. Elinde artık Nobel ve rekor üzerine rekorlar tutuyordu. 

Hoşgeldin ben ve hoşgeldim ödüller. 

.