Uzaklardan Sevebilmek

Yeter ki sevmek istesin insan,

Bahanesi olmaz hiçbir aşkın;

Sen yeter ki "saçlarımı okşa" de,

Rüzgâr olurum, eser gelirim,

Savururum o saçlarını, dokunur gibi.

Ya da rüyalarına girer , uykunda örerim saçlarını.

Sen yeter ki "özledim" de,

Saçarım kokumu istediğin yere.

Sen "üşüdüm" de yeter ki,

Gece vakti güneş olur, doğarım üstüne,

Sarar sarmalarım seni bir çocuk gibi sıcacık.

"Gözlerime bak" de eskisi gibi,

Ayı ayna yapar asarım gökyüzüne senin için,

Seyrederim göz bebeklerini derinlerden,

Sayarım kirpiklerini tek tek, incitmeden.

Sen yeter ki iste,

Uzağın bahanesi olmaz ki sevdiğim;

Bak, severken ölmüş yıldızların ışıkları bile

Hâlâ dans edebiliyorsa beraber gökyüzünde.

Biz öldük mü ki?

Hâlâ atabiliyor kalplerimiz aynı ritimde.

Birbirimize gülümseyebiliyoruz gökyüzüne bakarak,

Aşkı bir nefes gibi içimize çekebiliyorsak derin derin,

Ve hasret olarak verebiliyorsak geriye, adımızı anarak;

Sevebilmeyi becerebilmişiz demek, uzaklardan da olsa...

"Gözden ırak olan, gönülden de ırak olur" derler ya;

Bahanesidir bu, sevmeyi beceremeyen vefasız aşıkların,

Uzakta değilsin sen benim için,

Aklımın ucundasın, hemen şuracıkta.

Elimi iki göğsümün tam ortasına koyduğumda,

Benim değil de, sanki senin yüreğin atıyorsa,

Uzakta değiliz biz sevdiğim,

Aya baksam, sanki resmin asılı ,gözlerin bana bakıyor,

Aya baksan, beni görürsün;

Bak, her gece sana el sallayan bir ben var orada...

Bir elini iki göğsünün ortasına koymuş , seni dinleyen bir ben.......