Göçmen Kuşları Gibi

Gözlerinde bir yağmur öncesinin o kara bulutları,

Çoktan uçup gitmişti göçmen kuşları gibi umutları,

Döküldü birden dudaklarından bir hıçkırık ,

O yağmur öncesi gök gürültüsü gibi, gürleyerek,

Bir zamanlar bahardı , şimdi kış ortasında bir zemheri,

Kim bilir kaç gecenin kaç kışın kokusu sinmişti üstüne ,

Kaç kez gömmüştü kendini , kendi elleri ile kendi içine,

Bu kaçıncı bekleyişi idi umutlarını ,

Göç edip giden göçmen kuşlarını bekler gibi..

Avuçlarında kırık dökük hayallerini taşıyordu ,

Hangi kaba koysa gözyaşlarını hep taşıyordu ,

Gülüşü , eski bir evin duvarında asılı bir resim gibi ,

Sanki üşümüş aç bir çocuk , annesini bekliyordu....

Şimdi ayak izlerinin bile kanadığı o ıssız sokakta,

Zaman, paslı bir çivi gibi yüreğine batıyordu.

Kimsenin bilmediği bir adreste kendini arar gibi,

Kendi yangından geriye kalan o soğuk küller ile,

Göçmen kuşlarını beklediği o gökyüzünde kaybolup gidiyordu ,

Ve ne zaman bir göçmen kuşu sürüsü geçse gökten,

Bir fısıltı duyulur o paslı çivinin battığı yerden:

"Kendini kendi elleriyle , kendine gömenler,

Dönmezler bir daha gittikleri o meçhul yerden..."