Çiçek İnsanlar

ÇİÇEK İNSANLAR

Dünyanın süsleri; çiçekler.

Var edilen ne varsa rengini onlardan almış. Güzel kokan tüm kokular neredeyse onlara ait. Erkekleri bilmem ama kadınlar her şeyin farkında .

 Nereye bir çiçek konmuşsa ora güzelleşmiş. Bahçeye dik, cennet olsun. Vazoya koy evin güzelleşsin. Kitap arasında hatıraya dönüşsün.

 Hiç fark ettiniz mi? Doğuma da çiçek gider, ölüme de. Her ikisine de yakışır. Bir balkonu, bir pencereyi tüm evlerden ayırır. “ burada hayat var, yaşama sevinci olan bir insan, doğa ile bağı olan bir birey.” 

 Değişik duygular ,aynı cins çiçeğin farklı renkleriyle ifade edilir.

 Kırmızı gül ; seni seviyorum.

 Sarı gül; hasretlik.

 Beyaz gül; ayrılık.

 Pencere önünde sarı çiçek varsa, bu evde hasta biri var, gürültü yapmayın, kırmızı çiçek varsa, genç kız var edebinize dikkat edin…

 Ha bir de çiçek insanlar var; girdiği yeri güzelleştiren. Dertli gönülleri teselli eden. Yardıma muhtaçlara el uzatan. Gözler de yaş değil de, dudaklarda tebessüm olan. Nerede bir eksiklik var, onu tamamlayan. Sesi, kelimeleri çiçek kokan; hoşgörü ile rengarenk olan. Zorlukların üstesinden gelen kardelen çiçekleri.

 Ne saksıda, ne bahçede, ne de seralarda yetişen. Tohumu gizli, kimde yeşerir bilinmez. Bu yüzden sayıları az.

 Erkekler bilmez evet, bundan kadınlarında haberi yok. Koklanır, izlenir, sonra solar giderler. Değerini tohumu programlayan bilir bir tek…