Geceyi Sana Yazdım

sessiz akşamlar hatırlıyorum;

bir gece vakti sıçrayarak uyandığım

yanımda sen varsın sandığım

sen varsın diye korkulara göğüs gerdiğim bir gecede

sırılsıklam uyanıyorum

kıskıvrak yakalanmış gibi bütün o anlara.

sensiz akşamlar hatırlıyorum.

beynimin oyun oynadığı sabahlar

sanki az sonra senden bir günaydın gelecek

ve durulacak bu kalbimin telkinlenmeyen ağrısı

ne zaman bıraktım Allah'a inanmayı 

ne zaman en çok ona kızdım da 

kapı dışarı kovdum kendimi 

hatırlamıyorum

üç yaşlarında bir çocuğun aforoz edildiği

bütün o öfkesini 

bütün o kırgınlığını

gene de onun beni bırakmayacağını bildiğimden sanırım;

"vazgeçtim" demişim.

-ben sana inanmıyorum.-

sonra her kapı gıcırtısında

her buzdolabı açışında

her omzuma dokunur gibi kondurduğun kelimelerinde

gönderdiğin bir gece yarası şarkılarında

gidecek misin diye beklediğim her korku dolu anda

o musun diye baktım gözlerinin içine

sonunda geldin mi beni yanına almaya

sonunda anladın mı;

sensiz dayanadığımı bu dünya telaşına

çocukken bile hatırlıyorum

ince bir ipte yürüyordum.

annem "düşeceksin" diye bağırıyordu

ablam "dön gel bak ben burdayım" diye

kapkaranlık odalarda bırakılan o çocuğu 

hatırlıyorum en çok.

en çok ben günahtım sanki

en çok ben kara

tecritte unutulmuş gün ışığı gibiydim

tecritte unutulmuş sessizlikler gibi

ben gözlerine güneş doğunca bu kadar güzel oluyorsam eğer

beni bir leke gibi 

yaşanması haram sayılan bir arzuya kim dönüştürdü bilmem

galiba ben hep 

seni bırakmadım demesini istedim

seni unutmadım

seni hiçbir dünya telaşına değişmedim.

sen beni görmedin ama 

ben bütün o gecelerde yastığın oldum;

sindirdim gözyaşlarını

yorganın oldum sardım sarmaladım;

üşüyen acılarını

ben bütün gecelerde o karanlık oldum;

sakladım seni dünyanın bütün telaşlarından.

sahi o sen miydin, gerçekten?