Kirazlar

Yine sıcak. Bunaltıyor, terletiyor, içtikçe su içiyorsunuz. Sehpalar değişecek, dolan bakraçlar taşınacak, kirazlar işçiler tarafından tek tek toplanacak.

Bir yıl boyunca bakmıştı kirazlara. Çapası , suyu, gübresi, budatması, otlarını biçmesi…

Her defasında umutla gitmişti bahçesine. Nihayet kirazlar çiçek açmıştı, umutluydu çiçekler döktüğünde. İlk zirai ilaçlar verildi, gözükmüştü kirazlar. En büyük korkuları dolu yağarsa büyük hasar olurdu. Şükür Allah’a yağmadı.

Bütün zirai ilaçlar atıldı en sonunda iç kurdu ilacı da atıldı. Çok güzeldi kirazlar. On gün içinde erer satar ve maddi olarak rahatlardı Kemal Reis.

Kiraz toplamak için kasalarını akşamdan almıştı, yarına sekiz de işçisi vardı. Karısı ve iki çocuğuyla sabah beşte kalktılar, traktörleriyle meyve haline giderek işçileri aldılar. Saat altıda işe başladılar. Öğlen ikiye kadar koşturdular çoluk çocuk. Kiraz seçtiler, topladılar, işçilerin isteklerini yaptılar. İşçilerin paydos saati gelinceye kadar kan ter içinde kaldılar.

Saat ikide işçiler gitti. Kiraz kasalarını traktörün römorkuna yüklediler, hale satış noktasına geldiler.

Alıcıların verdiği fiyatla satmak istedikleri fiyat arasında uçurum vardı. Satmadı önce Kemal Reis.

Nasılsa daha çok veren çıkar diye düşündü…

Gece uyuyamadı. Balkona çıktı. Bir sigara sardı. Satamadığı kirazlar traktörün römorkunda duruyordu… 

Barış’ın almak istediği bisikleti düşündü, karısı ne zamandır bulaşık makinesi istiyordu, Miraç’ın nişanı ne olacaktı…

Kemal Reis nasıl uyusun…

Alın terinin para etmediğini bilir misiniz? Çalıştınız mı böyle bir ortamda ve sizin emeğinizle büyüyen şirketleri ve dahi onlar tarafından adam yerine konmadığınızı yaşadınız mı?