Barışa Dair

"Hepimiz Sırtımızı Döndük"

Sessizce yanan bir dünyaya dair bir şarkı.

Ne protesto, ne dua. Sadece bir ayna.

Hepimiz sırtımızı döndük…

Ama hâlâ geri dönebiliriz.

Savaşlar durmuyor, çocuklar ölmeye devam ediyor.

Kimse sormuyor, kimse gerçeğin yüzüne bakmıyor.

Ellerimiz ceplerde, gözlerimiz yerde,

Dünya yanarken – biz neredeydik?

Hepimiz sırtımızı döndük,

Hepimiz sırtımızı döndük.

Evet, hepimiz utanmalıyız.

Hepimiz sırtımızı döndük,

Hepimiz sırtımızı döndük,

Sessizce izledik olanları.

Hepimiz, hepimiz, hepimiz utanmalıyız.

Bomba sesleri artık yeni normal oldu.

Haberler gelip geçiyor, hepimiz alıştık.

Kanla sulanmış topraklar, bitmeyen göç yolları,

Vicdanlarımız uykuda – kimse sormuyor:

"Sıra bizde mi?"

Rüzgârda salınan yalnız bir salıncak.

Bir çocuk kahkahası sustu.

Bir anne sessizce ağlıyor.

Bir baba toprak oluyor.

Yıldızlar bile yas tutuyor.

Ve biz...

Biz sadece izliyoruz.

Hepimiz sırtımızı döndük,

Hepimiz sırtımızı döndük.

Evet, hepimiz utanmalıyız.

Hepimiz sırtımızı döndük,

Hepimiz sırtımızı döndük,

Sessizce izledik olanları.

Hepimiz, hepimiz, hepimiz utanmalıyız.

Peki ya

Bugün ne yaptık?

Sustuk mu? Konuştuk mu? Yardım ettik mi?

Yoksa sadece "Bu bizim sorunumuz değil." deyip

sırtımızı mı döndük?

A Song About a World We Watch Burn in Silence

No protest. No prayer. Just a mirror.

We all looked away…

But we can still choose to look.

Wars don't stop, children keep dying.

No one asks, no one dares to face the truth.

Our hands in our pockets, our eyes on the ground,

While the world burns — where were we?

We all looked away,

We all looked away.

Yes, we should all be ashamed.

We all looked away,

We all looked away,

Watching in silence as it all unfolds.

All of us, all of us, all of us should be ashamed.

The sound of bombs has become the new normal.

The headlines come and go, we've all grown used to them.

Blood-soaked soil, endless roads of refugees.

Our consciences asleep — no one asks:

"Are we next?"

A lonely swing still sways in the wind.

A child's laughter has fallen silent.

A mother weeps in silence.

A father turns to dust.

Even the stars are mourning.

And we...

We just watch.

We all looked away,

We all looked away.

Yes, we should all be ashamed.

We all looked away,

We all looked away,

Watching in silence as it all unfolds.

All of us, all of us, all of us should be ashamed.

And us?

What did we do today?

Did we stay silent?

Did we speak?

Did we help?

Or did we simply say,

"It's not our problem,"

and walk away?