Şavk Derdi Atam

Şavk vurur dağ başına,

Eçüm tidi öyle:

"Şimdi" demez "himdü" derdi,

Işık demez "şavk" derdi güne doğarken.

"Aşk" demez "eşk" derdi,

Yanmak değil "küzemek" derdi,

Söz demez "til" derdi,

Her sözü bir dağ gibi ağırdı.

Ben derim:

Poe'ya ulak yollarım,

Dante'ye bitig yazarım,

Aslı'yla tüşerim,

Leyla'ya yırlaşırım.

Atam derdi: "Oğul, küze,

Küzemesen yaluk olma,

Şavkıla yırı aş,

Kölün seni izler yıl."

Ne kalıp, ne kural,

Ne divan, ne makam,

Benim tilim özgür,

Ulu Atam gibi sarkıran.

Derbeder gezer divaneler,

Kalem tutar eller, yürek nerde?

Şavk vurur dağ başına,

Eçüm tidi öyle:

"Şimdi" demez "himdü" derdi,

Işık demez "şavk" derdi güne doğarken.

Şafak dağların tepesine vurur.

Dedem hep şöyle derdi:

"Şimdi" yerine "himdü" derdi,

Güneş doğarken ışığa "şavk" derdi.

"Aşk" yerine "eşk" derdi,

"Yanmak" yerine "küzemek" derdi,

"Söz" yerine "til" derdi.

Her sözü dağ gibi ağır ve anlamlıydı.

Ben ise derim ki:

Poe'ya haber yollarım,

Dante'ye mektup yazarım,

Aslı'yla düş kurarım,

Leyla'yla türkü söylerim.

Atam derdi ki:

"Oğlum, içinde ateş olsun.

İçin yanmıyorsa boş biri olma.

Işığınla türkünü söyle,

Adın yıllarca hatırlansın."

Ne kalıplara bağlıyım,

Ne kurallara,

Ne divan geleneğine,

Ne de makamlara.

Benim dilim özgürdür;

Ulu atalarım gibi coşkun ve akıcıdır.

Dünyada nice divaneler dolaşıyor,

Eller kalem tutuyor ama

Yürek nerede?

Şafak yine dağların tepesine vurur.

Dedem hep öyle derdi:

"Şimdi" yerine "himdü",

"Işık" yerine "şavk" derdi.