Yaylacık'ta Kalan Ömür

Aklıma köyüm düştü bugün

öyle uzaktan değil

sanki içimde kurulu bir dünya gibi.

Yaylacık…

adı geçse bile içim titrer

çünkü orada kalan sadece anı değil

bir ömürdür yarım kalan.

Dedem Akif Ağa,..

köyün ortasında bir bakkalı vardı

kapısı hep açıktı sanki

içeri giren sadece alışveriş etmez

iki kelam alır bir hatıra bırakırdı.

Dedem Alipaşa…

oturur anlatırdı eskileri

öyle sözleri vardı ki

her biri bir ders bir ömürlük iz

biz dinlerdik saatlerce

zaman susardı.

Hele bir Almancı eniştemiz vardı

Aykul…

ne çok içerdi

içtikçe dili tutulur konuşamazdı

yinede anlatmaya çalışırdı yaşadıklarını

Hasan abi çok takılırdı ona

ama herkes yine de onu dinlerdi.

çünkü bazen susmak da bir sözdü.

Paraları köye gömen

Yusuf Lök abimiz oda çok taklit yapardı…

ne çok gülerdik

gülüşü bulaşırdı herkese

bir kişi başlar köy devam ederdi.

Hüseyin abimiz (Sıdıko)

hem saz çalar

hem türkü söylerdi yürekten

taklitleriyle köyü güldürür

dertleri unuttururdu

bide yaşlı anası vardı hep peşine dolanırdı

derdi ölmediki kurtulak o önce gitti anasında

çok üzdü bizi ani gidişi...

Yılmaz dayım...

badana boya yapardı iyi ustaydı

şişe elinde gezerdi hep

sohbeti eksik etmezdi kimseye

sohbeti kısa ama güzeldi on dakikayı geçmezdi erken biterdi

bardaklar elimizde şişeler hep boştu.

Yemekleri hep

Hasan Abi yapardı iyi bir abimizdi güzel balık tutardı dere kenarında

tor atardı suya

sabırla beklerdi hayatı…

Niyaz amcam,

iki dubleden sonra

çırtanın soğuk suyunda serinler

çimenlere uzanırdı sessizce çok severdi köyü.

Ercan Yıldız vardı bir de

herkes içerdi

ama o gülerdi

hayatın yükünü hafifletir gibi

babasının bakkalı vardı Arif amca iyi insandı.

Hayrettin vardı ya…

sabah sarhoş akşam yorgun

sanki zaman onun üzerinden geçerdi sessizce…

Unutamam

Topçu dayı…

bizim yan komşu

ceketi hep omuzlarındaydı

beni görünce yüzü gülerdi

düğünlerde çağırırdı yanına

bir duble uzatırdı

kendisi de iyi içerdi

ama sevgisi daha ağır basardı.

Ya bizim Rehem gade iki gözümü birden öperdi çok severdi beni

öküz arabası vardı çok binerdik

Çocukluğumuz üzerinde geçti.

Hele o asker abinin babası

Mehmet Duman dayı…

tüccardı hayvanları çoktu

bizim de vardı bir zamanlar

bir gün sigaram bitmişti

yandım yandım demiştim içimden

sağ olsun o vermişti sigaramı

küçük bir şeydi belki

ama koca bir iyilikti.

Hesaplar hep Alman usulüydü

ama Kamil abi eksik öderdi hep

bozuk param yok

derdi…

Sıdıko Hüseyin abi takılırdı

Paraları sen topla

bunlar hep eksik veriyor diye

gülüşürdük

şimdi o gülüşler uzaktan bir dua gibi.

Allah rahmet eylesin hepsini…

Kimler vardı kimler…

isimlerini sayamadığım abilerim dayılarım amcalarım

hepimiz bir akrabaydık aslında

bir köyün içinde tek bir aileydik.

Gurbetçiler dört gözle beklerdi yazı

takvim değil

özlem sayardı günleri

her yaz bir bayram gibi gelirdik köye.

Ama şimdi…

çoğu yok…

kimisi göçtü kimisi sessizce eksildi hayatımızdan

kalanlara sağlık

gidenlere rahmet.

Ve Yaylacık…

sen hala içimizdesin

ama artık biraz daha hüzünlü

biraz daha sessiz…

İçimde tek cümle kalıyor

Ne günlerdi o eski günler...

Hüseyin YANMAZ

14.04.2026