Kelime Cellattığı

Kelimelerin hatta harflerin bile birer anlamı vardır. Örneğin "H" gördüğünüzde hastaneyi, "E" gördüğünüzde eczaneyi, "WC" gördüğünüzde ise tuvaleti anlarsınız. Trafik kurallarında da buna benzer işaretler, harfler ve göstergeler mevcuttur.

Şuraya gelmek istiyorum: Bilerek ya da bilmeyerek öyle bir kelime cellatlığı yapıyoruz ki insanın aklı hayali durur. Edebiyatımızda benzetme sanatının yeri tartışılmazdır; ancak her benzeyene benzetilenle hitap etmek ve bunu alışkanlık hâline getirmek, dilimizin bağrına bıçak saplamaktan başka bir şey değildir.

Ebeveynler çocuklarına ne diye hitap ediyor? Çok yaygın kullanılanlar: "Aşkım", "babacığım", "anneciğim"... Çocuğa sürekli "aşkım" diye hitap ederseniz, o kelimenin anlamını boşaltmış olursunuz. "Babacığım" diye hitap ederseniz, çocuğun zihnindeki baba modeline gölge düşürmüş olursunuz. "Anneciğim" diye hitap ederseniz de anne kelimesini yüzeyselleştirerek çocuğun zihnine farklı bir işaret göndermiş olursunuz. "Oğlum", "kızım", "evladım", "yavrum" kelimelerine ne oldu acaba? Bana hiçbir zaman annem ya da babam "aşkım" demedi; böyle büyütüldük. Şimdi ise artık o kadar bayağılaştı ki her önüne gelen birbirine "aşkım" demeye başladı.

"Burası çok güvenilir bir yer, çocuğunuzu buraya bırakabilirsiniz. Ben de bırakıyorum şimdi." diyordu üstelik eğitmen bir bayan arkadaşımız. Çocuğum dediği, köpeğiydi... Sevebilirsiniz, besleyebilirsiniz, sahiplenebilirsiniz; hem insani görevinizi yapmış, hem örnek teşkil etmiş hem de sevap kazanmış olursunuz. Ancak bir türün annesi olabilmek için sizin de biyolojik olarak o türden olmanız gerekmektedir. Son günlerde yeni bir kelime icat ettiler: "Pati annesiyim." Annesi olmak farklı, annelik yapmak farklı...

Gençler arasında kullanılan başka bir husus ise şu: Bazen diyorlar ki, "Sadece arkadaşız." Bazen de, "Biz arkadaş değiliz, sevgiliyiz." Bu iki kelimenin anlamını bilerek ve yerli yerinde kullanmak hem anlatımı güçlendirecek hem de kafa karışıklığına meydan vermeyecektir.