Dört Yılın Ardından 2

Bir akşam çocukların haykırış sesleriyle uyandım.

Koşarak odalarına gittim ve onları kucakladım. 

Sonra üzerlerine kapandım onları korumak için.

Yaptığım şeyin doğru olmadığını biliyordum. 

Ama yapacak başka bir şey de görmedim o an.

Devam eden şiddetli deprem...

Eşyaların gıcırdama sesleri... 

Ve bitmeyen bir uğultu...

Saniye sene oldu neredeyse. 

Deprem bittikten sonra düşündüm. 

Nerede hata yaptım?

Araştırdım. 

Ve en sonunda çocuklarını anlayacağı tarzda hikaye şeklinde kitap yazdım. 

Üzerinden seneler geçti. Sonra zaman geldi ki o hikayen yeterli olmadığına karar verdim. Hangi afetler var ve çocukları buna nasıl hazırlayabilirim?

Güvenlikle ilgili hangi problemler var ve bunları nasıl çözebilirim?

Ve zamanı geldiğinde kitabımı yayınlamaya karar verdim.

Ama hayatın bizim için çizdiği yol farklıymış. 

Kitap yayınlayacağım derken bir anda bir baktım ki yayınevi açmışım. 

Edebiyatta beylikler dönemi. 

Kitap yayınlamayı bile düşünmezken kendime ait bir yayınevinin olmasına bayağı bir güldüm. Kaderin cilvesi deyip durdum.

Bir depremin bir yayınevi doğuracağını hiç hesaplamamıştım. 

Bu da benim Red Whistle yayınevinin doğuş hikayesi.