Dört Yılın Ardından 4 Ve Son

Çocuklar için psikoloji kitabım başarıya ulaştı mı?

Bilmiyorum, bazı şeylerin cevabını zaman verecek.

Gözlerden uzak verdiğim bu çabanın başarıya ulaşıp ulaşmadığını muhtemelen ben göremeyeceğim. Ama dert edindiğim bir nokta değil.

İkinci kitapla her şey bitmiş miydi? Hayır.

İşin bir de depremden sonrası vardı. Afet Sonrası Hayatta Kalma kitabını yazdığım zaman kafama yatmayan bir bölüm vardı. 

O bölümü çocuk psikolojisine uygun bir iskelete oturtmak için 2 ay boyunca kıvrandım desem yeridir.

Depremden sonra bir çocuk ailesinden uzak düşerse ailesine kavuşuncaya kadar hangi yollardan geçebilir ve ne yapması lazım?

Basitçe bu sorulara cevap aradım. 

Bu kitapta çocuğun yardım istemeyi öğrenmesi gerekiyordu. 

Bir şey daha vardı, çocuk güveneceği insanları anlayabilmeliydi.

Doğrudan şu şu insanlara güvenebilirsin demedim. Zaten öyle bir şey de diyemezdim, hiç kimse diyemez.

Ama güvenebileceğin insanların özelliklerini hikaye üzerine vermeye çalıştım. 

Hem güvenebileceği insanlarla,

Hem de asla güvenmemesi gereken insanlarla karşılaştırdım onu. 

Bu kitap amacına ulaştı mı? 

Onu da bilmiyorum. Ama elimden geleni yaptım. 

Kendimce bir yol açmaya çalıştım. 

Deprem gibi diğer afet durumlarında, zor durumlarda çocukların ayaklarının üstünde kalmalarını istedim.

Bunun için eksik gördüğüm konuları işlemeye çalıştım. Bir gezgin gibi hayal dünyasında dolaştım. Senaryo tekniği ile farklı farklı senaryoları inceledim. Hayal dünyası ile realitenin kesiştiği o gri alanda olayları inceledim. 

Bir araç eve çarpıp içindekileri ezeceği zaman aracı durduramadım belki ama...

O evin içindekileri önceden çıkardım. 

Sonra kamyon bodozlama eve daldı ve evi yıktı. Ben sadece izledim.

Zihnim zaman makinesi gibi oldu ya da kalbim basitçe savaş alanı gibi.

Aslında söylenecek çok söz var.

Belki başka yerde, başka bir zaman.

Bu, şu anda basılı olan 3 kitabımın hikayesidir.

18 Temmuz 2026,Elazığ, saat 21.38

Hamdullah Tayfur