Avşar'ın Ağıdı

Er meydanına çıktı yiğitler heybetle,

Kanlarına susamıştı beylerbeyi.

Kuzgunlar, kargalar düştü peşlerine,

Bilmezler; Avşar'ın sözüdür mertliğe senet.

Sürdüler kıratları toza dumana,

Süvarinin hasıdır Avşar'ın erleri.

Yüz binlik ordu gelse çekilmez geri,

Yörük Avşar'a kimse zincir vuramaz.

Yörük Avşar'a kimse zincir vuramaz,

Yüz binlik ordu gelse çekilmez geri.

Bozkır bizim, dağlar bizim,

Hürriyetten vazgeçmeyiz.

Boz yeleli kurtlar gibi akına çıktılar,

Karşılarında yüz binlik ordu durdu.

Vuruldular, düştüler; boyun eğmediler,

Hürriyetlerinden asla vazgeçmediler.

Fermanlar geldi dağlara,

Yaylalar yas tuttu o gün.

Obalar dağıldı dört bir yana,

Susturamadılar kopuzun hüzünlü ününü.

Çadır söküldü, ocaklar dağıldı,

Dumanı kaldı göğe savrulan.

Ana ağladı, yiğit yürüdü,

Dağlar sır oldu anlatılan.

Yörük Avşar'a kimse zincir vuramaz,

Yüz binlik ordu gelse çekilmez geri.

Bozkır bizim, dağlar bizim,

Hürriyetten vazgeçmeyiz.

"İtaat edin!" dediler, etmediler.

"Göçü bırakın!" dediler, bırakmadılar.

Atlarından, törelerinden,

Hür yaşama sevdasından dönmediler.

Kılıç birgün pas tutar,

Ferman eskir.

Ama bozkırın rüzgârı,

Yiğidin adını unutmaz.

Bugün hâlâ Toros'ta tüter ocaklar,

Avşar'ın türküleri yankılanır.

Her taşın altında bir hatıra,

Her pınarda bir ağıt saklanır.

Mevsimler geldi geçti.

Ne kin kaldı, ne öfke...

Yalnız hatıralar kaldı.

Yiğitlerin emaneti,

Özgürlüğün ateşi kaldı.

Yörük Avşar'a kimse zincir vuramaz,

Yüz binlik ordu gelse çekilmez geri.

Bozkır bizim, dağlar bizim,

Hürriyetten vazgeçmeyiz.

Avşar'ın yolu uzun,

Yörüğün başı diktir.

Zincir paslanır bir gün,

Hürriyet ebedîdir.