Baba Nerede Papa Où T'es

Bazı eserler kulağa değil, doğrudan insanın içine düşer. Çünkü sanat, bazen dile değil; hafızaya, sezgiye ve ruha konuşur.

"Papa, où t’es?" (Baba, neredesin?) adını taşıyan bu eser de bende böyle bir iz bıraktı.

İlk anda hareketli bir ritim duyulur. Oysa biraz durup dinleyince o hareketin eğlenceye değil, gerilime ait olduğu hissedilir. Sanki bir çocuk aynı yerde döner, koşar, kollarını savurur; nefesi kesilene kadar aynı soruyu yineler:

"Papa, où t’es?" (Baba, neredesin?)

Belki de ritim, müziğin değil; yerinde duramayan bir çocuğun bedenidir.

Eserde dile getirilen bu sorgulama, beni başka bir düşüncenin eşiğine götürdü. Çünkü çocuk sahibi olmakla baba olmak aynı şey değildir. Birincisi biyolojinin, ikincisi ise insanlığın meselesidir. İnsan, yalnızca bir çocuğun dünyaya gelmesiyle baba olmaz; o çocukla birlikte yeniden doğan sorumluluğu, güveni, özveriyi, sabrı ve sevgiyi omuzladıkça babalığa yaklaşır. Belki de bu yüzden bir çocuk yalnızca dünyaya gelmez; dokunduğu hayatları da dönüştürür. Babalık, çocuğun büyümesini bekleyen tek yönlü bir yolculuk değil, çocuğuyla birlikte büyüyen bir varoluştur.

Şarkıda bekleyiş vardır. Sorular vardır. Teselli etmeye çalışan sesler vardır. Fakat çocuk için hiçbir cevap, babanın yerine geçmez. Çünkü bazı yoklukların açıklaması olabilir; fakat yerini dolduracak cümlesi yoktur.

Ben bu şarkıda dans görmedim.

Beklemekten yerinde duramayan bir çocuğun gerilimini gördüm.

Belki de bu yüzden eser boyunca tekrar edilen soru, yalnızca kayıp bir babayı aramaz. Aynı zamanda "baba olmak" denilen varoluşu da sorgular. Çocuk, babasını ararken farkında olmadan babalığın anlamını da aramaktadır.

Ve belki de parmaklarını yüzlerce kez sayan o çocuk, yalnızca babasını beklemiyordur. Belki de bekleyişin içinde, baba olmanın ne demek olduğunu kendi sessizliğiyle anlamaya çalışıyordur...

Hamiye GÜL