Mutfakta Bir Sürrealist Ve Midenin Varoluşsal Sancısı

Genco, klasik mutfak anlayışının çok ötesinde bir figür. O bir aşçı değil; mutfak tezgâhında periyodik cetveli yeniden yazmaya çalışan çılgın bir simyacı. En son "karnıyarık" adını verdiği o tuval çalışmasını tabak yerine çöpe kilitleyip, "Sana bir resim sergisi açalım," dediğimde olayın vahametini anladığımı sanmıştım. Ama hayır... Sürrealizm sınır tanımıyordu.

Bu kez karşımıza "Orman Usulü Tavuk" ile çıktı. Usulün kendisini bizzat cımbızladığı, malzemeleri nereden temin edip hangi gizemli ekosistemde harmanladığını Tanrı'nın bile sorgulayacağı bir eser... Önümdeki tabaktan bana dik dik bakan o tavuk incikleri, sanki birazdan dile gelip, "Bizim de buraya nasıl geldiğimiz hakkında en ufak bir fikrimiz yok," diyecekmiş gibi duruyor. Midemin gözü kesinlikle tutmuyor. Çünkü midemin de bir onuru, bir hafızası var.

O hafıza, en son yaptığı meşhur pizzasından sonra acil serviste geçirdiğimiz üç uzun günü hâlâ unutmuş değil. Parmaklarının mutfakta yarattığı o harika ötesi felaketlerle bizi acillik etmede üstüne yok. İşin en ürkütücü yanı ise, hastane koridorlarında doktor bize ne olduğunu sorduğunda Genco'nun sarsılmaz bir özgüvenle, "Vallahi bir şey yapmadık, normal yemek yedik," demesi.

Bir gün... Evet, tam olarak bir gün, serum kolumdayken doktora eğilip hakikati itiraf edeceğim:

"Hocam, sağlığım için pişiriyor ama malzemeleri nereden buluyor, o mutfakta nasıl bir kurgu yapıyor bilmiyorum. Lütfen midemi yıkayın... Mümkünse beni bu sanat galerisinden de tahliye edin."

Şimdi tabağıma ve bana baştan aşağı yabancı olan o inciklere bakıyorum...

Ve düşünüyorum...

Bazı yemekler sofraya değil, doğrudan acil servisin hasta kabulüne servis edilmeli...

Hamiye GÜL