Hoşçakal Güz Fidesi

Toprak mı kireç, mevsim mi kış?

Tohumlar mı bitiremedi yaseminleri?

Mevsim yaz, toprak feyyaz;

Tohumlarsa mümtaz.

Özlemlerin en büyüğü de bana düşermiş,

Güz fidesi solmuş bir bahçede...

Sana olan hasret de neymiş,

Yaseminlerin öldüğü bu mevsimde?

Veda ederdim o vakit Bahçıvan Ali’ye,

Yavuz Efendi’ye, efelere...

"Ben sizi özlemem mi sandınız?"

Söyleyin herkese, doğmamış bebelere!

Keşke vakit gelse, cemre düşse;

Bilsek kıştır vakit, sobalar yansa.

Esrardı sanki kulaklara değen,

Onun olsun bu zahmetli leğen.

Ne Kesralar gördü bu Mezopotamya,

Ne ah metinleri yazdı bu meydanlar...

Kime kaldı Fars’ın tahtı?

Yön değişse de doludizgin atlar!

Neyleyim ki güz fidesi ayrıydı bahçemde;

Mevsimler değişse, topraklar kireçselense...

Değildi o bahçede bir tek fide,

Bahçeydi ona karşın bir tek hisse.

Dilerim açsın yapraklar dünyanın bir başka yerinde,

Ben çöksem de dizüstü bahçemde.

Şen olsun gövdesi, yağmur bitsin dibinde;

Yansam da bendeki kökün hasletinde.

Ne var ki esrar da geçer, zahmet de biter.

Biline ki ol vakit başlar zemheriler...

Vaktiyle bir düş gördüm, izlettiler;

Hâli nice ola, zannı nerde kala?

Hatalar bende kalsın, açtıramadım bahçeyi;

"Toprak kaydı" desinler, "devirdi bu fideyi".

Kim sulardı her vakit bu nesneyi?

Ben verdim can suyu, o seçti basit hediyeyi.