Nefsimi Sultan Saymadım 1

Nefsimi Sultan Saymadım -1-

Bir tohum uyandı taşın dibinde,

Kök saldı sessizce toprak içinde,

Dallarım yükseldi bir tan vaktinde,

Boranı yoluma engel saymadım.

Bulutlar toplandı dağın başında,

Yağmurlar çoğaldı kaya taşında,

Umudum dirildi kışın başında,

Soğuğu önüme duvar saymadım.

Adımlar uzadı uzak yerlerde,

Umutlar uyandı kör seherlerde,

Ak turnalar uçtu hep yükseklerde,

Uzağı kendime hasım saymadım.

Bir kandil uyandı derinliğimde,

İnce bir ezgi var hâlâ sesimde,

Yarını büyüttüm her bir sözümde,

Sükûtu kendime zindan saymadım.

Altını tartmadım insan yerine,

Tahtları koymadım vicdan yerine,

Şöhreti seçmedim irfan yerine,

Serveti ömrüme sultan saymadım.

Gönül der inancı serdim önüme,

İyilik ektikçe baktım yönüme,

Sabırdan bir hırka örttüm üstüme,

Nefsimi kendime sultan saymadım.

Mehmet Aluç