9.Bölüm 

Akşam yemeğinde yine balık vardı.

Aslında "balık vardı" demek biraz abartı olurdu.
Balık yiye yiye içleri dışları balık olmuştu.

Mehmet Aluç elindeki küçücük parçaya bakıp söylenmeye başladı.

"Ben bunu yerken yanlışlıkla nefes alsam elimde kaybolacak."

Meryem Hanım gülerek cevap verdi.

"Yeme, çerçeveletelim."

Kahkahalar yükseldi.
Fikret üstad, Nuri Hoca'ya takılmadan edemedi.
"Öyle kahkaha ile doymaz benim karnım üstadım, daha çok muz ve balık lazım. "Sen endişe etme üstadım. Nasıl olsa Feryadi ve Şampiyon gibi balık yakalama ustalarımız var. Tekrar muzluğa gittiğimizde de o baş maymundan rica ederiz depolarında mepolarında, kıyıda köşede ne kadar muz varsa hepsini sana verirler.

Tam o sırada Sami Hoca öksürdü.

"Arkadaşlar..."

Herkes sustu.

Sami Hoca'nın konuşmaya başlaması, genellikle ilginç bir hikâyenin habercisiydi.

"Şu önümüzdeki balığa bakınca aklıma Osmanlı geldi."

Ahmet Zeytinci şaşkınlıkla sordu.

"Hocam, balıkla Osmanlı'nın ne ilgisi var?"

Sami Hoca gülümsedi.

Üstad, ben otobüs beklerken bile Osmanlı'ya bağlayabilirim."

Grup bir anda yeniden kahkahaya boğuldu.

Sami Hoca balık parçasını elinde tutarak anlatmaya başladı.

"Eskiden uzun deniz seferlerine çıkan leventler vardı. Aylarca denizde kalırlardı. Her gün önlerinde ziyafet yoktu. Bazen bir tas çorba, biraz peksimet... O peksimet de öyle sert olurdu ki düşmana atsan silah diye kullanılır."

Feryadi hemen atıldı.

"Hocam, Nuri üstad sağolsun ,O'nun sayesinde biz de uzun bir sefere çıktık. Açlığa da yeniçerilerden daha çok alıştık.
"Dur, dur dedi Sami Hoca Daha ben alışamadım. Zaten sözüm var. Buradan bir kurtulayım bir ay hicvedeceğim O'nu sitede.
Yav, size de hiç yaranamıyoruz. Midye yedirdik, muz yedirdik, balık yedirdik. Daha ne istiyorsunuz bu yoksullukta.Hele biraz zenginleyelim,bir de define bulalım bu sefer size baklava , börek yedireceğim.."

Aclıktan ölmeden buradan bir kurtulalım da başka bir şey istemiyoruz dedi Sami Hoca.

Ertesi gün barınak için odun toplarken Sami Hoca durup kalın bir ağacı gösterdi.

"Şu ağacı görüyor musunuz?"

Herkes başını salladı.

"Evet."

"Fatih Sultan Mehmet yaşasaydı bunu görünce ne derdi biliyor musunuz?"

"Ne derdi hocam?"

"'Bundan güzel gemi omurgası olur.'"

Şampiyon baltayı omzuna koydu.

"Biz de desek ki 'Bundan güzel barınak direği olur.'"

"İşte tarih böyle devam eder Zaralı. İhtiyaç değişir, fikir değişir."

Öğleden sonra herkes gölgede dinlenirken Bahtiyar Cano merakla sordu.

"Hocam, tarihte böyle ıssız adaya düşen insanlar olmuş mudur?"

Sami Hoca hiç düşünmeden cevap verdi.

"Olmaz mı?"

"Ne yapmışlar?"

"Önce paniklemişler."

"Hep mi?"

"Hemen hemen."

"Sonra?"

"Sonra çalışmışlar."

MEhmet Fikret araya girdi.

"Biz de aynı şeyi yapıyoruz zaten Sami Hoca."

Sami Hoca gülümsedi.

"Tarih bize şunu öğretir arkadaşlar; korku ilk gündür, emek ise sonraki bütün günler."

Bu kez kimse gülmedi.

Herkes bir an bunu düşündü.

Akşam üzeri Nuri üstad, Sami Hoca'nın yanına oturdu.

"Sami Hocam."

"Buyur."

"Buradan kurtulursak ilk ne yapacaksınız?"

Sami Hoca hiç duraksamadı.

"Güzel bir hamama gideceğim."

Herkes kahkahayı bastı.

Türkmenoğlu şaşkınlıkla sordu.

"Yemek değil mi?"

"O da olur."

"Aileniz?"

"Onlara sarılırım elbette."

"Sonra?"

"Sonra hamama giderim."

MÜcella Hanım dayanamadı.

"Hocam, siz tarihe 'Issız Adadan Hamama Giden İlk Adam' diye geçeceksiniz."

Sami Hoca kahkahalar arasında elini salladı.

"Arkadaşım, şu başıma bak. İçinde üç gündür kum birikiyor. Ben artık medeniyete değil, sabuna hasret kaldım."

Bu söz, dakikalarca süren kahkahalara neden oldu.

O gece ateşin başında herkesin morali yüksekti.

Sami Hoca yine bir tarih dersi vermişti.

Ama bu kez dersin sonunda ne sınav vardı ne de not.

Sadece gülümseyen yüzler...

Devam edecek