805 Numaralı Odanın Penceresinden

Ömrümüzün önemli bir kısmı hastane koridorlarında geçiyor

Doğumlar,hastalıklar, ameliyatlar, ölümler...

Allah eksikliğini de göstermesin mecbur da etmesin dediğimiz o yere illa ki uğruyoruz.

O uğrak yerimizde bugün 7.günümüz.

Annemin geçirdiği bir dizi ameliyatların yedincisini atlattık çok şükür.

Hasta ile birlikte refakatçi de bir sürü imtihandan geçiyor burada

Bir yandan kaygı, korku, bir yandan da yorgunluk ve stres. 

Öte yandan da derin bir tefekkür düşüyor nasibine

Yedi gündür gözlemliyorum da, insan oğlunun kimi, şükrünün de şükrünü ederken kimi de sınanmamışlığın kibri ile yaşıyor

Kimi olabildiğine hassas kimi olabildiğine gaddar. Kimi yaşamadığı derdin edebiyatını yapmakta kimi de empatinin enginliğinde derttaşını teskin etmekte.

İnsan dedim ya türlü türlü.

Anneme üzülürken 

'Senin derdin dert mi benim derdim yanında' sözünün gerçekliğini hissediyorum bazılarının hikayelerini dinlerken. 

Annemi her dolaştırmaya çıkardığımda koridorda karşılaştığım ve ayak üstü sohbet ettiğim kişilerden ibretlik hikayeler dinliyorum. 

13 yaşında bir çocuk, sekizinci beyin ameliyatı için gelmiş

2 yaşında bir bebek iki aydır beyin tümöründen tedavi görüyormuş

11 aydır yatıyormuş teyzenin biri de

Gün değil hafta değil ay değil aylardır hem de

İnsan düşününce sadece kendisinin bir sürü zorluklarla imtihan olduğunu sanıyor

Oysa şu hayat deveranında, derdine şükrettirecek nice emsaller duruyor.

Ve şimdi sekizinci kat 805 numaralı odanın penceresinden dışarıyı seyrederken, 

Rabbim şu mübarek günün hürmetine, annemle birlikte tüm hasta kullarına afiyet ve şifa ihsan eylesin diye dua ediyorum.,

Vesselam...