Gönül Bir Bahçedir Oğul

Ey Oğul,

kader bir nehir gibi akar,

sen kıyısında bir kamışsın.

Rüzgâr eser, eğilirsin;

fırtınalar gelir, direnirsin.

Ama akış hep O’nun elindedir.

Ne kadar çırpınırsan çırpın,

dalgalar seni taşır en doğru yatağa. 

Mandalinanın kabuğu acı,

içi tatlıdır oğul;

armudun dışı pürüzsüz,

içi serin.

Senin yolun da böyledir.

Bilmezsin sandığın her viraj,

aslında seni menzile ulaştıran

gizli bir köprüdür.

Sarıl kaderine.

Seni yazan Kalem,

en ince ayrıntıyı bile

rahmetle dokumuştur. 

Gönül bir bahçedir oğul.

Ektiğin tohumlar,

biçeceğin hasattır.

Kin diken olur, batar;

affetmek gül olur, misk-i amber kokar.

Öfke yabani ot bürür,

şükür papatyalar açtırır.

Sulamayı unutma:

dua ile, gözyaşı ile, şükür ile. 

Bazen fırtına eser,

dallar kırılır oğul.

Korkma.

Toprak çatlar,

yeni filizler doğar.

En güzel çiçek,

en derin yaradan açar.

Bahçıvan sensin,

asıl yetiştiren O’dur.

Gönlünü O’na bırak…

cennet misali bir bahçe olsun. 

Dua,

göğe uzanan bir kuşun kanadıdır;

sessiz, titrek, umut dolu.

Kelimeler yetmezse

gözyaşı olur oğul,

kalbin diliyle konuşur.

Yıldızlar uykudayken

sema kapıları açılır;

“Yâ Rabbi” deyişin

arşta yankılanır ,

O her an imdadına yetişir.

Bunu hiç unutma oğul. 

Reddedilen dua bile boşa gitmez;

ya günahlara kalkan olur,

ya ahirete nur.

Ey nazenin ruhlu oğulcuğum,

ellerini aç.

Gökyüzü seni dinliyor.

En karanlık gecede bile

bir yıldız düşer dualarına;

çünkü duanı işiten,

seni yaratan

aynı Kudret’tir. 

Bu dünya bir soluklu yerdir;

alırsın, verirsin, biter.

Asıl olan ötesidir.

Ölüm kapı değil, perdedir;

arkasında ebedi bir sabah bekler.

Yaprak döker gibi

ruh bedenden ayrılır;

kök toprakta kalır,

Allah katında. 

Korkma o geçişten oğul.

Sevenler orada kavuşur,

kaybedilenler orada bulunur.

Ey oğul, azık topla:

namazla, sadakayla, güzel ahlakla.

Çünkü dönüş O’nadır

ve O, en güzel karşılama ile bekler. 

Bazen kalabalıkta

en derin yalnızlığı yaşarsın.

O zaman anlarsın:

asıl dost,

içindeki sese kulak verendir.

Yalnızlık,

Allah ile baş başa kalma vaktidir.

Dağ gibi sessiz,

deniz gibi derin…

Kimse yokken O vardır;

fısıltını duyar,

gözyaşını siler oğul.

Yalnızlık korku değil, arınmadır.

Çöl gibi ıssız gönülde

vahalar açar.

Orada kendini bulursun oğul,

O’nu bulursun.

Kalabalıklar geçici…

yalnızlıkta hissedilen huzur

ebedidir. 

Aşk bir kıvılcımdır oğul;

yakar, aydınlatır, dönüştürür.

İnsanı Allah’a yaklaştıran aşk

en yüce olandır.

Dünya sevgisi dumanlı bir ateştir;

yakar, bırakır.

Gerçek seven,

sevdiğinde O’nu görendir.

Gönül yangınıyla erir, arınır. 

redfer