Yaşasın Şiir Sepken Yağıyor Bu Yaz Sıcağında

‘’Bense vücuduma şiirler saplıyorum durmadan’’(Rast geldiğim eşsiz bir mısra sevgili Didem Madak’ın kaleminden)

Arayışımı şimdilik sonlandıran heyecanımı yatıştıran bir mısra:

Resmen tıpa tıp beni tarif ediyor şairi.

Şiirlere tekabül eden gövdem ve ruhum

Elbet dimdik ayakta bir kerrat cetveliyim ben

Ne de olsa seviyorum çarpmayı 

Hele ki kızdığımda

Arkamdaki kapıyı.

Seviyorum b/ölmeyi de ve tüm rakamları

Sahi, ben hangi sayıya denk düşerim yoksa

Asal ve de kendi halinde kendinden başkasına

B/ölünmeyen miyim?

Daha doymadım hem ben şiire ve de dünyaya

Ne çok kulp takmış insanlar bana

Evladiyelik söylemler

Anne duası yalnızlığın urbası

Sözcüklerinse çektiğim kurası

Ve bakın, bakın ne çıktı düştü payıma?

İbresi mi gövdemin ve ruhumun?

İbaresi mi yüreğimden yediğim vurgunun?

Yoksa ihaneti mi aşkın ve yalnızlığın?

Ve de yolsuzluğun

Ama bildiğiniz yolsuzluklardan değil:

Yürü yürü kaybolmaya meyyal

Biraz da saf ve yön değiştirmekle iştigal

Şiirler yağmalı pencereme ve odama

Şiirlerden ibaret olmalı şu sefil dünya

Ama nerde?

Varsa yoksa ihanet ve cinayet

En çok da cehalet

Zaten ne çektiysek başımıza gelendi hep cahilliğimizden

Kaybettiğimiz ve de kaybolduğumuz

Al işte, düş tekrarları

Hep mi gözü açık rüya görür insan?

Hep de yek mi gelir zar elbet seni mars yapanı buluncaya kadar?

Gerçek nedir peki?

Sabah dokuz akşam yedi o bitmeyen mesai

Bir de ağız kokusunu çektiğin onlarca insan

Sonuçta maaş bordrona yazılan içindeki

O sessiz isyan

Tam da benlik hani uyuttuğumdan beri kendimi

Üç beş iş

Birkaç banka

En nihayetinde muallime önlüğümle okul yolunda

Peki, nedir o halde kalan geride?

Elbet şiirlerim ve ben

Ve de tek kıskandığım yine ben

Hele ki iyiyi güzeli yazdığında

Ama yetinmediğim daha iyisi olmalı dediğim

Yaşasın şiir sepken yağıyor bu yaz sıcağında

Sadece şiir sadece duygu sadece hayal ve yazılası binlerce mısra…