Kömürün Başkentinde Bir Gece Vakti

Şehrin ışıkları şavkır karanlık limana,

Yakamozlar arasında sandallar,

Beşik gibi sallanır nazla;

Bendeki efkar, bu gece haddinden fazla.

Herkes uyur, yeryüzünde birkaç berduş,

Yeraltında gece vardiyası dışında.

Selamun aleyküm dayı! dedi,

Koca bir adam, var kırk beş yaşında.

Yaşlandım sahiden, aram yok uykuyla,

Yetiniyorum azla.

Mesaiden kalma bedenler yorgun,

İskeleler boş, rıhtımlar sessiz,

Hava olabildiğince durgun,

Deniz feneri fersiz;

Ben hâlâ sensiz, ben hâlâ vurgun...

Gamsız, tasasız bir köşe arayan,

Sokak kedisi, yanımda bitiyor.

Tam da buldu, dertleşecek adamı!

Örtse diyorum, örtse bir yorgan gibi,

Ve unuttursa tüm kederleri;

Sulardaki siyahlık, gecedeki siyahlık.

Ey kedi sendeki bu saflık, çokça beyazlık,

Yutsa tüm haramları,

Yarına bırakmasa zerre günahlık!

Kalkıp yürüyorum sabaha karşı,

Arnavut taşlı kaldırımlarda,

Ne kadar sezdirmesem de

Yabancı bir münzevi olduğumu;

Yüzüme çarpıyor cumbalı evler,

Koyuluklarında kayboluyorum,

Gölgeleri birer devler.

Ihlamur kokuları dolarken genzime,

Kıvrılıp giden dar sokaklar hatırlatıyor;

Çağıldayan katran dereler, 

Kepenkleri inmiş kapalı çarşı;

Kulağıma gerçekleri fısıldıyorlar,

Yıkılan bir şehrin özlemiyle yandığımı,

Seni her dem andığımı.

Bil ki uzaktayım, ayaktayım,

Kömürün başkentinde direniyorum.

Bedenim burada, ruhumla ben;

Amanoslarda pınar başında,

Amik Ovası’nda, yeşil bir koyaktayım...

04.08.2026 

(Zonguldak Limanı)

Muhittin Alaca