Şehrin Akşamı

Şehrin akşamı çöker içime usul usul

Bir ağırlık iner ki adı konmaz

Kalabalık çoğaldıkça eksilirim ben

Herkes yerini bulur ben kaybolurum biraz.

Boğazımda düğümlü kalmış kelimeler

Sussam içime batar söylesem dağılırım

Bir keder var ne eski ne de yeni

Adını koysam belki yok olur sanırım.

Ayaz yemiş gönlümün en taze yerleri

Daha bahar görmeden solmuş düşlerim

Bir dalda unutulmuş yaprak gibi

Ne düşecek kadar cesur ne kalacak kadar diriyim.

Zaman dediğin benden yana değil artık

Mevsimler bile şaşırmış yolunu

İçimde kış dışımda sahte bir bahar

Hangisi gerçek ben de bilmiyorum doğrusu.

Yorgunluk çökmüş kemiklerimin dibine

Ne uyku derman ne sabah umut

Gece büyütür içimdeki boşluğu

Gündüz saklar kimse anlamaz susuşumu.

Şehrin ışıkları aldatır uzaktan

Yaklaştıkça karanlık büyür içimde

Kalabalığın ortasında bir gölgeyim artık

En çok kendime yabancı en çok kendimle.

Bir rüzgar esse diyorum kökünden sarsan

Savursa içimde biriken ne varsa

Belki o zaman yeniden başlarım

Ya da anlarım en başından beri

—

İnsan en çok kendine geç kalır...

Hüseyin YANMAZ

18.04.2026