Kadim Bir Sırdır

Ana rahmi, kara toprak, aynı sır,

Biri doğurur, biri saklar bizi.

Kadın dediğin, çağın ilk aynası,

Ölüm onun suskun tarafı.

Bir can iner karanlıktan aydınlığa,

Bir can çıkar aydınlıktan karanlığa.

Doğum denen o ilk ayrılık var ya—

Ölüm, onun ilk yurduna dönüşüdür.

Ömür akar, ölüme doğru değil,

Ölüm akar, ömre doğru içten içe.

Bir harf oynar: ömür ölüm olur.

Bir nefes susar, insan ölür .

Kadının saçında geceler büyür,

Düşen her ak , ömrün beyaz kefenidir.

Yüzündeki çizgiler zamandır.

Her çizgi, unutulmuş bir kadındır.

Rahim karanlıktır, mezar da öyle;

İkisinde de dünya dışarıdadır.

Biri “gel” diye açar kapısını,

Biri “dön” diye kapatır .

Toprak ana değil yalnız,

Ana toprağın kendisidir.

Canı senden alan seni yine

Bir başka canın içinde saklayan.

Ölüm gelir, adımızı silmeye;

Toprak gelir, yüzümüze yazmaya.

İnsan ölür, adı kalır sanılır.

Ad da ölür, yankısı kalır.

Bir kadın ağlarsa geceler çoğalır,

Bir çocuk doğarsa sabahlar eksilmez.

Aynı gözyaşında iki çağ vardır:

Biri gider, biri gelir.

Ne başlangıç vardır, ne son dediğin;

Başlangıç, sonun içinde uyur hep.

Bir kapı kapanır, bir kapı susar,

Eşik dediğin iki dünyanın adı.

Ey ölüm, ne eski yüzün var senin;

Ne gelen yabancı, ne giden senden.

Sen vardın doğumun karanlığında,

Ben seni ilk nefeste gördüm zaten.

Şimdi anladım:

Kadın rahimdir,

rahim sırdır,

sır hayattır,

hayat ölümdür.

Ve ölüm

Hayatın kendine

söyleyemediği

en eski sözdür