Sol Yanımda İstanbul

Sol Yanımda İstanbul

Köprü altında oltasını atan yaşlı adamlar,

Gözyaşlarımı çekerler körfezden

Sen yıldızdan önce kayarsın sol göğsümden

Sana tutunmak isterim, parmak uçlarım kanar

Sular çekilir, cebimde yalnızlık kaynar

Sen gülsen, diyorum, belki bir martı havalanır

İki çay söylesek, biri demli, biri sen,

Bütün şairler birden sokağa inanır

​

Parmak uçlarında birikmiş hüzün var,

Dokunsam dağılacak eskitilmiş cumhuriyet

Gözlerin diyorum, gözlerin ne kadar lacivert

Biraz intihar kokuyor, biraz da memleket

Kuşlar toplanmış, köprücük kemiğine yuva yapmış,

Nefes alsan, gökyüzü uçar

Senin ellerin, ah o ince, küstah ellerin,

En karanlık geceye bile pencereler açar

Şimdi yağmur başlar ansızın şehirde

Şemsiyeler açılır, sen bana açılırsın.

Kelime bulamam, dilim damağım kurur

Usulca benim sol yanıma saçılırsın

Saat kulesi çalar, zaman ortadan bölünür

Bir yarısı sende kalır, diğer yarısı sürgün

Ne zaman köprüden geçsek, içim dökülür,

Biz seninle öpüşürüz elbet bir gün

Vapur yanaşır Kadıköy’e, sen inersin

Bütün şehir seni bekler gibi toparlanır

Saçlarının arasında arsız eylül saklı

Yapraklar düşer, kaldırımlar sevdalanır

Eteğin savrulur, rüzgâr utanır esmeye

Ben ki bu şehrin en acemi, en korkak şairi,

Kıyamam senin devrimci gülüşünü kesmeye

Bir dal yakarım, dumanı kıvrılıp sana benzer

Dağılır usulca, İstanbul’un gri havasına karışır

Senin yokluğun, ah o kör olasıca yokluğun,

Gelir tam da göğsümün od’unda barışır

Ceketimi giyerim, yakası hep yukarı kalkık

Sen üşürsün diye ben burada sensiz titrerim

Aşk diyorum, aşka en çok senin omuzların yakıştı

Ben senin uzun kirpiklerinde can veririm

Biliyorum sana giden yollar kilitli

Ben seni daha doya doya okumaya bile kıyamazken

Hikayemiz bitti, cümlenin altı kırmızı ve çizik

Sana kırmızı bir karanfil bile veremedim.

Sen baharları giyinip çıkarken sokağa

Sen gittin gideli koca şehir de küstü bana

İnce belli çay bardaklarında dudak payın kaldı,

Ne içebildim, ne de kıyıp dökebildim yere