Hiçbir Zamanlara Yama

Ben senin,

Yüzünün kıvrımlarına ektiğin kurak

Aşkyanılası mevsimlerden,

Sabahları omuzladım gün ağarmadan

Doyurmayan devasa açlığın sofrasında,

Nefesinden dökülen kırıntıları aradım

Susuşlarından süzülen

kimsesiz harfleri topladım

Gölgemin yırtıklarına yama yaptım sesini

Okunmadan sararan, raflara küskün, ebedi...

Ben, İki susyarıntısı arasında

Bir avuç hiçlik tortusu; damarlarında.

Gecenin karanlıkçıl ceplerine sakladığın

gözkesiği uçurumlarından düşen,

 Araftakalıntı ömrün önsözüyüm sadece

Ben senin,

Kağıtkesiği ömrün kanayan dudaklarında

aynalara bıraktığın

Sırrıdökülmüş bakışlarından öptüm

Geceyi avuç içlerinden içtim

Karanlığa bulanmış sırlarının arasından

Soluğunun değmediği 

Cansuyuçekilmiş topraklarda,

yüzünün kıvrımlarına ektiğin kuraklığın

ıslanmamış noktasından, virgülüne

Kirpiklerinin ucuna asılı kalan

Düşbozumu sabahlarda üşüdüm

Ölüdoğmuş umudun yasını tuttum

Ben seni,

Yokluğuna kurduğum saatler vururken 

Zembereği boşalmış zamanalgısı içinde

dünleri yarına,

Beklemekihtimaliyle tutunduğum,

Seni ise "hiçbir zaman"lara yamadım