Biliyorsun Gökyüzü Kirazdır İzmir'de

Biliyorsun, Gökyüzü Kirazdır İzmir'de

Biliyorsun, gökyüzü hep biraz kirazdır İzmir’de

Şehrin çatlak kemiklerinden sızarken akşam

Vapurlar yorgun döner hep Karşıyaka’dan

Körfez bir yudum rakı gibi beyazlar içimde

Martıların sesinde asılı kalır keder

Gevrek satan çocuğun nasırlı parmaklarından

Zaman incecik kum gibi dökülüp gider

Kordon’da çimlerin üstüne devrilir gölgeler

Konak’ta Saat Kulesi hep aynı hüznü vurur

Güvercinler havalanır avuçlarından zamanın

İnsanlar ıslanmadan gölgesinden geçer

Aşinadır meydan canevinden vurulur

Basmane Garı’nda bir tren soluk soluğa

Anadolu’nun tozunu bırakır taş peronlara

Burada her ayrılık incir kokar

Biraz zeytin ağacı, biraz da geniz yanması

Rayların ucunda adı konmamış ayrılık

Ne zaman bir düdük öpse gecenin alnını

Bostanlı’da gün batımı yangına çalar

Kızıldan mora dönerken göğün kanatları

İnsanlar kıyıya dizilir sessiz bir ayinle

İzlemek için ufukta koşan gölge atları

Alsancak’ta dar sokaklar ıslak ve telaşlıdır

Balkonlarda kurumaya yüz tutmuş umutlar

Herkesin cebinde yarım yamalak bir şarkı

Denizden kopup gelen iyodu solurlar

Gece yarısı körfezde yakamozlar tutuşur

Siyah bir aynaya dönüşür denizin çarşafı

Karanlıkta demir atmış gemiler sessiz konuşur

Sulara gömülür ömrümüzün en masum tarafı

Kadifekale’den şehre bakınca üşür mü kalbin?

Gece, siyah bir şal gibi örtülürken evlerin üstüne.

Sokak lambaları titrer, yıldızlar suya dökülür

Güzelyalı’da balkondan aşağı düşer

Yarım kalmış bir şarkının en ince nakaratı

İmbat diner, deniz çarşaf gibi serilir geceye

Kırmızı, şehrin dudaklarında kanar nedense

İnciraltı’nda sular çekilir yorgun ayak uçlarından

Midye kabuklarında kalır yarım bir aşkın nidası

Gözlerini alırsın durmadan kanayan ufuklardan

Biliyorsun, yağmuru hep biraz tuzludur İzmir’in,

Denizle gökyüzü birbirine sarılıp saatlerce ağlaşır

Şemsiyelerin altında tir tir titreyen ince ellerin,

İliklerine kadar ıslanırken seninle, yıkanır şehrin günahları

Ve akşam, şahdamarımızdan usulca sızarken kızıla boyanır İzmir;

Ve "Sevmek" der sanki, "Bu şehirde hep yarım kalmaktır."