Vicdanın Sustuğu Gece

— Kötü müsün?

— Hayır.

— O zaman neden yaptın?

— Çünkü yapabileceğimi biliyordum.

— Bu bir cevap değil.

— En dürüst cevap.

— İnsan sırf yapabiliyor diye kötülük yapmaz.

— Yapmaz. Önce kendine bir sebep bulur.

— Sen buldun mu?

— Bulmadım. İhtiyacım olmadı.

— Hiç pişman olmadın mı?

— İlkinde oldum.

— Sonra?

— Sonra alıştım.

— İnsan kötülüğe alışabilir mi?

— Kötülüğe değil...

— Kendindeki kötülüğe alışır.

— Peki ya vicdan?

— Vicdan ölmez. Sadece daha kısık sesle konuşmaya başlar.

— Ve sen?

— Ben artık onu duymuyorum.

— Duyuyorsun.

— Nereden biliyorsun?

— Çünkü hâlâ geceleri ışığı açık bırakıyorsun.

— Benden korkmuyor musun?

— Eskiden korkardım.

— Şimdi?

— Şimdi senden değil, sana benzeyenlerden korkuyorum.

— Hepiniz aynısınız. İyilikten bahsediyorsunuz ama fırsatını bulunca herkes birbirinin boğazına sarılıyor.

— Farkımız o değil.Sen yaptığın kötülüğü kendine itiraf edebiliyorsun. Ben henüz yapmadığım kötülüklerden korkuyorum.