An Gelir Anlarsın

An gelir, Anlarsın

An gelir, Aman vermezsin kendine

Taşınmazın, taşmıştır Bendine

Aşınmıştır aştığın yalıyar.

Aktığın sular, hıçkırıklarında boğulurken

Kıyısında kıyılan düşlerinde celladını ararsın

An gelir, Ansızın sığınırsın ya kendine

Tadını almıştır zaman, içerinde acıyan acılar

Kanın içinde soğur, bozulur birer birer

Ruhunda can-ın içen kansız yeminler

An gelir

Karanlığın ağrında, Güneşe küsmüş, sürgün bir sabaha uyanırsın.

Teslim ederken ruhun kefareti-ni,

Masumiyeti içindeki çocuğun sesinde, eriyen mumda ararsın

Bir yetim dua gibi asılı kalır ellerin kefensiz boşlukta

Yorgun başını yaslarsın yasını tutamadan, kaderin taş kesen yalnızlığına

An gelir, anlarsın

Adanmışlığına aldanan, adını anan sesler

Dökülür avuçlarından

An, gelip geçende geçit vermeyendir aldanmışlığa...