Mıhlanmış Zaman

MIHLANMIŞ ZAMAN

Ufak bir sallantıda dağılıverdik, neden?

Parça parça toplandı gönlümden dökülenler.

Tüm hesabı omzuma yükleyiverdi giden,

Borcumu kapatmadı gönlümden sökülenler.

Nemlenmiş gözlerimi perdeledikçe duman,

Ne günün farkındayım ne de doğan güneşin.

Gönül telaşlandıkça mıhlanıp kaldı zaman,

Alevi yüreğime kadar vurdu ateşin.

Söndürmedi bu harı ne bir ah ne bir feryat,

Rüzgârı küllerimi savurdu bu gidişin.

Bir virane bıraktı geriye bende hayat,

Karşılığı bu muydu aşka ömür verişin?

Dinlemiyor bu gönül ne kural ne de yasa,

“Ayrılık aşka dahil”, hasret biberi tuzu.

Coşari aşka razı, ayrılıklar olmasa,

Sende derman bulurdu kalbimin son arzusu.

05.09.2026/Samsun

İbrahim COŞAR