Kulluk Makamından Kul Gelir Geçer

Sen damla ben umman deyip sevinme,

Bentlere sığmayan sel gelir geçer.

Sen çorak ben sulak deyip övünme,

Devran döner bir gün, çöl gelir geçer.

Ağaçlar soyundu, soğuğu aldı.

Tohumlar serpildi, toprağı deldi.

Ekinler ekildi, başağa geldi.

Mevsim değiştikçe, hâl gelir geçer.

Güven güneş olsa, düşeni emin,

Kurulan han hamam, köprü ve zemin,

Gün batana değin herkes mutmain,

Heyhat, bağladığın bel gelir geçer!

Dünyaya gelince yola bakarsın,

Emekler, adımlar, koşar, bıkarsın.

Bir yarışta mısın, çelme takarsın;

Hak diye aldığın yol gelir geçer.

Unutma ey gönül, o yâr sandığın,

Peşinden gittiğin anda yandığın,

Engine dalıp , sözüne kandığın,

Umman gözle, tatlı dil gelir geçer.

Ecelle birlikte nefes verilir,

Omuzlar üstünde kabre girilir,

Defter çıkar çarşaf çarşaf serilir,

Hesabı verirken mal gelir geçer.

Mesut der; burdan da aldık nasibi,

Heybeye koyduğun kulun talebi,

Gelen ne götürdü, bilir sahibi,

Kulluk makamından kul gelir geçer.

Kul gelir geçer....

Mesut Tütüncüler / Denizli