Yeşilin Dinginliği

İki sene önce  yine bu vakitlerde bir vesile ile yolumuz Karadeniz Bölgesi'ne düşmüştü.

Hep merak ettiğim fakat görmenin nasip olmadığı bu bölgenin, özellikle de methedilen yeşilindeydi aklım.

Bir zamanlar "Bizim oralar buraya göre daha yeşil' diye Ege ile Trakya'yı kıyaslarken

Karadenizli bir arkadaşım; 

" Sen yeşili asıl bizim oralarda gör' demişti.

Ve şimdi Kaçkar Dağları'nın eteklerine doğru çıkarken o sözü gerçekten temaşa ediyordum. 

Yeşil hatta yeşilin bütün tonları  vardı burada. 

Üç günlük yol yorgunluğunun ardından  Karadeniz'in o yemyeşil görsel şöleni derin bir dinginlik vermişti bana. 

Yeşile ve suya bakmanın gözü ve ruhu dinlendirdiğini duymuştum.Ve ben şimdi o huzuru solukluyordum. 

Yaylalara doğru yükseldikçe sisin dağların omuzlarına ağır ağır indiğini, evlerin yeşilin içinde küçücük kaldığını, yolların bazen bulutlara değecekmiş gibi kıvrıldığını görünce sanki masal aleminde hissediyordum kendimi

Ve o manzaralar gözlerin şiir okumasıydı sanki 

Hatırası kalsın diye fotoğraflara sığdırmak istesek de, içimizde bıraktığı o huzur hiçbir kadraja sığmıyordu 

Ve şimdi arkadaşımın söylediği o cümle çınlıyordu kulaklarımda . 

“Sen yeşili asıl bizim oralarda gör.”

Gördüm gerçekten ama yalnızca yeşili değil, yeşilin insana nasıl huzur verdiğini, suyun iç ferahlatan sesini, o heybetli ormanlık dağların insanı nasıl kuşattığını da gördüm.

Karadeniz'den geriye bende yalnızca birkaç fotoğraf kalmadı.

Biraz sis, biraz yağmur, pamuk pamuk bulutlar,ferah bir serinlik...

Ve gönlümün bir köşesinde hâlâ taptaze duran ve huzur kokan bir yeşillik... 

Vesselâm