Bez Bebekler 1

Adımı sormayın bana , adım yok benim ,

Bana unutturdular adımı , tam on dördümde,

Ama hala aklımda , sakladığım o bez bebeğimin adı,

Ağladığımda , hep o bez bebek silerdi gözyaşlarımı ,

İçi pamuk dolu , o küçücük elleri ile ,

Ben küçük bir çocuktum,

Beni büyüttüler başkalarının günahları ile ,

Beyaz bir duvak ile sakladılar benden çocukluğumu,

Yanaklarımı , dudaklarımı boyayarak yok ettiler ,

Yüzümdeki o çocuk masumluğu,

Bana o gün unutturdular adımı ,

Küçük bir çocukken , bir günde kadın oldum ben,

Tanımadığın bir adamın, nefesini soluyarak,

Sen hiç ağladınmı sabaha kadar gözlerin kapalı ,

Sen hiç bekledin mi , sabahı gözlerini hiç açmadan,

Bilirmisin ne olduğunu ,,sakladığın bez bebeğin ,

O küçücük ellerine sıkı sıkıya tutunmayı,

Ben susarak bağırmayı öğrendim ,

Bana her bağırdıklarında ise daha da çok sustum.

Ben sustukça , o bez bebeğim hep ağladı hem de hıçkıra hıçkıra ,

Ve bana dediler ki , susmak kaderimmiş benim ,

Bilmiyorlar ki o kaderi , yanaklarımı ve dudaklarımı ,

Boyayanlar yazdılar yüzüme ,

Oysa , benim bez bebeğimin yanakları ,zaten kırmızıydı....

Sen bilirmisin on beşinde anne olmak nedir,

Daha bir anne kokusuna muhtaçken,

Bir anne gibi kokabilmek ,

O kokun ile bir kolunda bir bebeği ,

Diğer kolunda bir bez bebeği uyutmak , nedir bilirmisin,

Sen bilirmisin , gözlerini hiç kırpmadan uyumak nedir,

O bebeklerine bakışarak......

Adımı sormayın bana ,

Ama adı , Zeynep , bez bebeğimin.......