An Üstüne An Koymak

AN  ÜSTÜNE  AN KOYMAK

Hüzün mevsimlerinde, yaprakları dökerken

Havlu attım demeye kalmıştı sanki ramak

Şafakla doğan güne, karanlıklar çökerken

Nefsin isteklerine, onay vermezdi damak

Gündüzler zaman yutar, geceler, cefne darda

Geçmiş cenderesinde, belli belirsiz ferda

Kapanmış tüm kapılar kim açsın delik surda

Örselenmiş tutuk kalp zaten sevdada yamak

Kimi sana rol biçer, kimi yol eder tarif

Kimse anlamaz halden, ruhu ederken tahrif

Nadiren bir ses gelir, kelimeleri zarif

Tutunursun ucundan kimse sokmazsa çomak

O mu dersin acaba, olacağına varan

Uzatsa ellerini belki dönecek devran

Aşk umarken olmak var, hayatında figüran

Kalbi kaşane bana, mümkün olursa sığmak

Akışı hissedilir, elden ele geçer haz

Dokundukça ruh söyler, diller olurken ahraz

Onun lisanı berrak, hissettikleri şaşmaz

Kuraklık arkasından, artık vaktidir yağmak

Denize, gök cibinlik, mavilikler çiseler

Usul usul tenlerde, sevdadan elbiseler

Özlemle sarmalanmış avuçlarda buseler

Artık istikbal belli, an üstüne an yığmak

erolbaşçı