Nasıl Gittin Sen Öyle

Nasıl gittin sen öyle,

Gidilir mi hiç böyle?

Sanki daha şimdi buradaymışsın gibi,

Daha duruyor sanki sıcaklığın yanı başımda.

Ellerini tutayım diyorum,

Ellerim sanki bir buza değiyor,

Ellerim üşüyor.

Kulaklarımı dayıyorum yokluğuna,

Yokluğunu dinliyorum,

Sanki seni dinler gibi.

Yokluğun bana birden bağırıyor,

Sanki kulaklarım çınlarcasına.

Nasıl gittin sen öyle,

Gidilir mi hiç böyle... 

İnsan giderse bağıra bağıra gider,

Kırar, döker her yeri,

Bırakmaz hiçbir şeyini.

Kokun burada,

İçtiğin yarım kalmış sigara,

Fincanındaki yarım kahve,

Elvedan bile yarım kalmış,

Yokluğun ise büsbütün burada. 

Son giydiğin hırka sandalyenin arkasında,

Fısıltıların gizli evin her köşesinde.

Sanki bir şey sorsam ses vereceksin gibi.

Duvarda asılı duruyor hâlâ gölgen,

Sana doğru koşuyorum sarılmak için,

O yokluğunun duvarına çarpıyorum.

Gölge parçalanıyor,

Kırık cam parçaları gibi her yerde senin gölgen.

O parçalanmış gölgelerin kesiyor her yerimi,

Sen akıyorsun kan yerine damarlarımdan. 

İnsan giderse bağıra bağıra gider,

Kırar, döker her yeri.

İnsan giderse ayak seslerini bırakır arkasında,

Bir kapı gıcırtısı, "gidiyorum" diye bir fısıltı...

Ben nefesini bile duymadım sen giderken,

Kopardın beni can evimden.

Saatler tam gittiğin dakikada durmuş gibi,

Zaman bile donmuş, senin o buz tutan ellerin gibi. 

Nasıl gittin sen öyle,

Gidilir mi hiç böyle,

Bir veda bile etmeden...