Örümcek Zambağı

               ÖRÜMCEK ZAMBAĞI

Evvel vakit Avusturya ile İtalya arasında

Alpler’in çok dik ve yüksek bir bölümüne

Sen ile beni birbirine kavuşturur gibi

Venedik ve Viyana’yı birbirine bağlamak için

Dağların omuzlarına bir tren yolu inşa ettiler

O gün de bugün olduğu gibi

Henüz o yokuşu tırmanabilecek güçte

Adimü’l-imkan sevdalısı trenler yoktu

Ama onlar bir gün o dik yokuşu

Tırmanabilecek trenin icat edileceğine inandılar

Ben ise ayrıldığımız o sarp dağlara ve ovalara

Örümcek zambakları ekmeye devam ediyorum

Anılarımızın üzerini kapatan bir avuç toprağı

Yabani hayvanlar kazıp bizi bulmaya çalışmasın

Ruhu okşayan dokunuşların güvende kalsınlar diye

Ahlak-ı hasene ve ahlak-ı zemime o karanlıkta

Sıcaklığımızı her anımsadığımızda birbirine sarılıyor

Kızıla boyanan en güzel bakışmalarımız evlat edinilirken

Dünyayı kaplayan peş peşe kavuşmalar yine bize uzak

Affedememek değil bu örümcek zambaklarındaki sinsi zehir

Bedmesti için yaşam o kadar kısa ve kıymetli ki

Adı kötüye çıkmış her suskunluk doğayı sevmeme

Kuşların kanadına mürekkep akıtmama vesile

Yol, kimin üzerinden adımlayacağını her zaman bilir

Rıhtımlar aklanır, kayıklar er geç muradına erer

                 TülayMaviYıldırım