Mucizeyi Unutan İnsan Bakara Suresi 49 50 Ve 57 Ayetler

Bismillâhirrahmânirrahîm.

Bakara Suresi’nde İsrailoğullarına verilen nimetleri ve ardından gelen hesabı konuştuk. Şimdi Rabbimiz, onlara verdiği nimetlerden bazılarını tek tek hatırlatıyor. Önce onları Firavun’un zulmünden nasıl kurtardığını...

“Hani, sizi azabın en kötüsüne uğratan, kadınlarınızı sağ bırakıp, oğullarınızı boğazlayan Firavun ailesinden kurtarmıştık. Bunda, size Rabbinizden (gelen) büyük bir imtihan vardı.” (Bakara, 49)

Ardından o büyük kurtuluşu:

“Hani, sizin için denizi yarmış, sizi kurtarmış, gözlerinizin önünde Firavun ailesini suda boğmuştuk.” (Bakara, 50)

Ve çölde onları yalnız bırakmadığını:

“Bulutu üstünüze gölge yaptık. Size, kudret helvası ile bıldırcın indirdik. ‘Verdiğimiz rızıkların iyi ve güzel olanlarından yiyin’ (dedik). Onlar (verdiğimiz nimetlere nankörlük etmekle) bize zulmetmediler, fakat kendilerine zulmediyorlardı.” (Bakara, 57)

Burada insanın çok tanıdık bir hâliyle karşılaşıyoruz. Dün ölümden kurtulmak için yalvaran insan, bugün kurtulduğu hayatı sıradanlaştırabiliyor. Deniz önündeyken Allah’a sığınıyor, deniz yarılıyor, kurtuluyor, Firavun arkada kalıyor sonra günler geçiyor... Ve insan, dün kendisi için mucize olan şeyi bugün normal hayatının bir parçası olarak görmeye başlıyor.

Belki insanın en büyük unutkanlıklarından biri bu.

• Kriz anında Allah’ı çok iyi hatırlıyoruz ama kriz geçince, bizi o krizden çıkaranı unutabiliyoruz.
• Çölde susarken bir damla suyu nimet görüyoruz sonra su sürekli akmaya başlayınca, artık suyun kendisini değil, başka şeylerin eksikliğini düşünmeye başlıyoruz.
• Bir hastalıktan kurtulunca şükrediyoruz sonra sağlığımızı o kadar doğal kabul ediyoruz ki, sahip olduğumuz bedenin bile bir emanet olduğunu unutuyoruz.
• Bir kapı kapanıyor, Allah başka bir kapı açıyor, bir süre sonra o kapı da bize sıradan geliyor.

İşte burada 57. ayetin son cümlesi insanın yüzüne bir ayna tutuyor değil mi: “Onlar bize zulmetmediler, fakat kendilerine zulmediyorlardı.”

Suphanallah...

Allah'ın bizim şükrümüze ihtiyacı yok; çünkü biz şükretmediğimizde Allah'ın mülkünden bir şey eksilmiyor. Biz eksiliyoruz.

• Nimetin kıymetini kaybediyoruz.
• Kalbimiz körleşiyor.
• Dün bizi Allah'a yaklaştıran şey, bugün bizi Allah'tan uzaklaştırmaya başlayabiliyor.

Belki de nankörlüğün en tehlikeli hâli, nimeti inkâr etmek değil; nimete alışıp onu nimet olarak görmemektir.

1. Peki bizim hayatımızdaki denizler nerede yarıldı?
2. Hangi çıkmazdan hiç beklemediğimiz bir şekilde çıktık?
3. Hangi zamanlarda “Artık buradan kurtulamam” derken bir kapı açıldı?
4. Hangi çölümüzde üzerimize bir gölge düştü?
5. Hangi rızık bize hiç ummadığımız bir yerden geldi?

Ve daha önemlisi: 

Bugün o nimetleri hâlâ hatırlıyor muyuz; yoksa dün dua ederek istediğimiz şey, bugün şikâyet ettiğimiz sıradan bir hayatın parçasına mı dönüştü?

Belki Rabbimiz bu ayetlerle sadece İsrailoğullarının geçmişini anlatmıyor. Bize de şunu söylüyor: “Sana yaptığım iyilikleri unutma.”

İnsanın hafızası zayıftır. Darlığı çok iyi hatırlar, kurtuluşu çabuk unutur. Kaybettiğini sayar, elindekini sıradanlaştırır. Dün Allah'a muhtaç olduğunu bilir, bugün kendi gücüne güvenmeye başlayabilir.

Ama ayet bize tekrar tekrar geçmişi hatırlatıyor. Çünkü bazen insanın yeniden şükretmesi için önce nereden geldiğini hatırlaması gerekir.

Kendimize Sorabiliriz

• Benim hayatımda Allah'ın yarıp geçtiği bir deniz var mı?
• Bugün sahip olduğum hangi nimet, bir zamanlar benim için ulaşılması imkânsız bir duaydı?

Ve en önemlisi:

• Allah'ın bana verdiği hangi nimete artık o kadar alıştım ki, onu nimet olarak görmeyi bıraktım?

Ya Rabbim,

Bizi darlıkta Seni hatırlayıp genişlikte unutanlardan eyleme. Hayatımızda yarılan denizleri, üzerimize tuttuğun gölgeleri ve gönderdiğin rızıkları unutturup nankörleşmekten bizi koru.

Bize verdiğin nimetleri sıradanlaştırmadan görebilmeyi, her nimetin arkasında Senin lütfunu fark edebilmeyi nasip eyle. Nimetin içinde gaflete düşmekten, sahip olduklarımızla kendimize zulmetmekten bizi muhafaza eyle. Bizi hatırlayan, şükreden ve nimeti Seni unutmadan yaşayan kullarından eyle.

Âmin.

Allah’a emanet olun.