Diyememiştim

ben; fırtınanın, 

vapur seferlerini aksattığı bir kentin penceresindeyim. 

hani, gözlerimin içine bakıp da 

derin bir ah çekmiştin ya bir gün? 

tam ucuna gelmişti de aklımın, 

söyleyememiştim. 

ben seni, 

geç kalışlarına tanıklık eden,

yağmurlu akşamüstlerinin kaldırım taşları gibi 

seviyorum 

diyememiştim. 

ben; mevsimin, 

bütün yolları kapatacağı bir kentin penceresindeyim. 

hani, gözlerimin içine bakıp da 

derin bir ah çekmiştin ya bir gün?

tam ucuna gelmişti de dilimin, 

söyleyememiştim. 

ben seni, uzak bir vapurun düdüğünde kalan, 

gözlerinin yeşilinde eriyen 

o imkansız aşklar gibi seviyorum 

diyememiştim.

ben; kahve fallarının, 

hiçbir şey gösteremeyeceği bir gecedeyim. 

hani, gözlerimin içine bakıp da 

derin bir ah çekmiştin ya bir gün? 

Ben, seni  

bir daha göremeyecekmiş gibi seviyorum,

diyememiştim.

ben; istanbul’un, 

tarihi evlerinde yankılanan 

unutulmuş bir ezginin en ücra notasıyım. 

hani, gözlerimin içine bakıp da 

derin bir ah çekmiştin ya bir gün? 

Ben ,seni,

galata kulesi'nin siluetini çalan o keskin sisin, 

kızkulesi’ne yaslandığı anın ihtişamı gibi seviyorum 

diyememiştim. 

ben; zamanın, akmayı unuttuğu 

Dolmabahçe saat kulesinin önündeyim  

hani, gözlerimin içine bakıp da 

derin bir ah çekmiştin ya bir gün?

Ben ,seni,

kalbimin ta içine saplanan o eski hatıraların, 

paslı çivileriyle tutunmuş resimleri gibi seviyorum 

diyememiştim.

ben; hasretin, 

bütün akşamları düğümlediği bir kentin sokağındayım. 

hani, gözlerimin içine bakıp da 

derin bir ah çekmiştin ya bir gün? 

beni seni, hasretinle tüten yalnızlığımın, 

ufuklara uzanan hisleri gibi seviyorum 

diyememiştim.

redfer