Görünenin Ötesinde

Adamın biri, bisikletle sınırda gümrük kapısından geçiyormuş

( Ülkelerin ismi her hikâyede farklı geçtiğinden dolayı emin olmadığım için belirtmedim) 

Selesinde kocaman bir torba.. Gümrük görevlisi şüphelenmiş haliyle..

'Aç torbayı” demiş, açmış, kum çıkmış .

İki gün sonra, aynı adam ıslık çala çala gelmiş sınır kapısına, çıkış yapacak, selesinde yine torba.

“Aç” demişler, açmış, yine kum.

İki gün sonra, aynı adam pedal çevire çevire gelmiş sınır kapısına, selede yine torba..

Bu sefer, polis çağırmışlar, narkotikçi gözüyle incelemişler.

Nafile...Bildiğin kum.. Delirecekler..

Bir, üç, beş, hep aynı manzara... Adam geliyor geze geze, termal kamerayla bakıyorlar, tahlil yapıyorlar, köpeklere koklatıyorlar, uyduyla takip ediyorlar, hikâye...

Hep kum çıkıyor.

Aradan yıllar geçiyor. Gümrük görevlisi çarşıda rastlıyor o adama.. "İçim içimi yiyor" diyor,

"Bu saatten sonra bir şey yapamam sana, Allah aşkına söyle, ne kaçırıyordun o torbayla"

Adam cevap veriyor: "Bisiklet"

Velhasılkelam

Olaylara bakış açımızı değiştiremediğimiz sürece, olayların arka planını görememeye devam edeceğiz. 

Sizce de öyle değil mi?

Bazen hakikati bulamamamızın sebebi, yeterince araştırmamamız değil de yanlış yere bakmamız 

Çoğu zaman gördüğümüzü değil de, görmeye hazır olduğumuzu aramamız

Bu yüzden çoğumuz belki de aynı şeyi yaşıyoruz.

Bir insanda söze, davranışa, ayrıntıya takılıp bütünü kaçırıyoruz. Bir tartışmada karşı tarafın bir cümlesini didikleyip asıl meseleyi gözden kaçırıyoruz. Bir olayda görünen sebebe kilitlenip “Acaba başka ne var?” sorusunu sormak aklımıza bile gelmiyor. 

Ama bu hikayede şu çok hoşuma gitti Adamın zekâsı, karşısındakilerin bakış açısını değiştiremeyeceklerini anlamasında. Onlar torbaya bakmaya devam ettikçe o bisikleti götürüyor. :)))

Gözümüzdeki örtülerin kalkması temennisiyle

Vesselâm