Kim Doydu ki O'na Ben Doyay İdim

Ben de bir zamanlar divane oldum  
Bazen yıldızlara, bazen ay`daydım  
Gün sonu gül gibi sararıp soldum  
Kim doydu ki O'na ben doyay-idim  

Terk-i diyar ettim yurdu, tayfayı  
Sürgüne gönderdim zevk ü sefayı  
Şerbet gibi içtim her gün cefayı  
Kim doydu ki O'na ben doyay-idim  

Günler gece oldu, geceler gündüz  
Aşılmaz yokuşlar oldular dümdüz  
Tüm beklentileri kemirdi kunduz  
Kim doydu ki O'na ben doyay -idim  

Sonunda anladım çok geç olmadan  
 Rabbe koş fâni aşk, tahtı çalmadan 
Aşkın makamına Hakk'ı koymadan;  
Kim doydu ki O'na ben doyay-idim  

Mustafaoğlu İlyas

Dost kalemden  inciler:

Ahi der ki fâni sevdalar yalan
O’dur her gönülde baki kalan
Varlığın içinde yokluğa dalan
Kim doydu ki O'na ben doyay-idim....Seğmenoğlu

…

Mucizeyi bir insanda toplamış

Aşk özünü yüreğine saplamış

Sıfatları yeri göğü kaplamış

Kim doydu ki O'na ben doya bilim… Mihman