Gülün Yoldaşı Olmak

"Diken olmak yazgınsa bile,

gülün yoldaşı ol" diyordu bir cümlede. 

Nasıl da güzel... 

'Madem diken olmak mukadder,

o vakit taşta, toprakta, kimsenin uğramadığı bir yerde değil; 

bari gülle aynı dalda ol' diyor

'Madem imtihan var,  

en azından anlamlı bir imtihana ait ol' diyor

'Madem canın yanacak, bari bir güzelliğin yanı başında yan' diyor. 

Hepsinden öte;

"Gül olmak gibi bir iddian yoksa bile

gülün yanında kalmak gibi bir vefan olsun' diyor.

Böylesi bir teslimiyet

kaderin içindeki yerini güzelleştirmeye talip etmez mi insanı?