Sen Şiir Olsaydın

Sen şiir olsaydın;

 hamd ile başlayıp

sonu tevekküle açılan, 

aralarda insan olmanın

ince sızılarını taşıyan, 

bir metin olurdun.

Sen şiir olsaydın;

acıdan beslenen değil,

acıyla arınan olurdun.

Müteselli edânla 

satır aralarında 

saklı dururdun.

Sen şiir olsaydın;

yüksek sesle okunmaz

hicâbın gölgesinde, 

sessizliğin dil bildiği

bir vakitte okunurdun.

Sen şiir olsaydın;

kalabalıklara karışmaz,

kimselerle yarışmaz

gönlün en tenha yerinde, 

münhasırlığını korurdun.

Sen şiir olsaydın;

vuslatın boynunu büken

tüm ayrılıkların

tam alnından vururdun.

Sen şiir olsaydın; 

her dizede aşkı 

her mısrada sevdayı okurdun. 

Yükleyip kelâmın özüne

cümle cümle 

umudu dokurdun. 

Sen şiir olsaydın;

ne tam neşe,

ne tam hüzün olurdun.

Ağlamaklı tebessümün

gamzesine kurulurdun.

Sen şiir olsaydın

sadrın membaında

ilhama sırdaş olurdun. 

Hiç bir ölçüye sığmaz

kimseye ait olmaz

yalnız benim, 

yalnız benim olurdun.