Başkaldıran Şiirler

Kalp söyler türküsünü sevda salgınlarında,

Şair ölümü ister sevdiğine kızarken.

Ben sevda ağacıyım hasret yangınlarında,

Her çiçekte ayrı bir aşk yaşanır, yazarken.

“Dudakları dikili insandan şair olmaz”

Şair el etek öpmez, işi kıssalar yapmak

Dik yazılan şiirin rengi yıllarca solmaz

Zulüm edene düşer, şair elini öpmek.

Şiirler başkaldırır haksızlıklara karşı,

Neye yarar isyanı durmuyorsa zulümler.

Umutsuz gönüllere söyletmiyorsa marşı,

Boşadır direnişler, boşadır tüm ölümler.

Her şairin dilinde sivrilmiş kelimeler,

Her şairin elinde başkaldırı bayrağı,

Mazlumların derdini anlatmazsa cümleler

Dalından düşürürsün sararmadan yaprağı.

Karanlık odalardan yükselen feryatları

Duyduğunda diner mi annenin gözyaşları?

Özgürlüğün uğruna harcanmış hayatları

Bizlere hatırlatır yaslı mezar taşları.

Coşari, halk adına konuşursa şiirin,

Kurduğun cümlelerin manası olur derin.

Kalem yoldan saparsa, görünmek için şirin,

Rahat yaşarsın belki, toplumda olmaz yerin.

10.10.2026 / Samsun

İbrahim COŞAR