Pazar Kahvaltısı

PAZAR KAHVALTISI...

Güneşin pencerelerden süzülüp salonun ortasına yumuşak bir ışık gibi yayıldığı, saatlerin ve telaşların kapının dışında bırakıldığı o eski pazar sabahları...

Evin içini saran o unutulmaz kokuyla başlardı her şey. Taze demlenmiş çayın buğusu, fırından yeni çıkmış sıcacık ekmeğin kokusuna karışır; mutfaktan gelen cızırtılar tüm evi tatlı bir telaşla uyandırırdı. Ve o masanın, o sabahların en özel misafiri, belki de en sıcak detayıydı o tencereden tütən mis gibi tarhana çorbası... Haftanın bütün yorgunluğunu silip süpüren, insanın içini daha kaşığı değdiği anda ısıtan o şifa dolu koku, pazar sabahının baş tacıydı.

Ne alarm sesine gerek vardı ne de bir yere yetişme kaygısına. Pazar kahvaltısı, haftanın bütün koşturmacasını unutturan gizli bir sığınaktı.

Masaya oturulduğunda sadece karınlar değil, ruhlar da doyardı. Dumanı üstünde tütən tarhana çorbasıyla başlayan o ziyafet; büyük porselen demlikten bardaklara dökülen tavşankanı çaylar, tabağın kenarındaki zeytinin, peynirin sadeliği ve ortadaki o bol sohbetli sıcaklıkla devam ederdi. Televizyonda arkadan kısık sesle akan bir müzik ya da haberler, gazete sayfalarının hışırtısı ve masadakilerin birbiriyle göz göze geldiği içten gülümsemeler...

Eski pazar kahvaltılarının en güzel yanı, zamanın yavaş akmasıydı. Telefonların, ekranların araya girmediği; sohbetin derinleştiği, kahkahaların çay kaşıkları sesine karıştığı anlardı. Sandalyeden kalkmak kimsenin içinden gelmez, o masa saatlerce kaldırılmazdı.

Şimdi ne zaman demli bir çay kokusu duysak ya da o sıcacık tarhana çorbasının buğusu gözümüzde tütse, zihnimiz hep o eski masalara gider. Özlenen, sadece masadaki lezzetler değil; o masanın etrafında hissettiğimiz huzur, samimiyet ve bir arada olmanın verdiği o hesapsız mutluluktur.